De frisse adem van koning Vorst

Afgelopen week werd de tuin geplaagd door late vorst. De frisse adem van deze laat aangekomen koninklijkheid heeft sommige planten toch parten gespeeld.

Kijk eens naar appelbloesem of Japanse blauwe regen ...

Van Buxus werden de jonge scheuten afgevroren - natuurlijke snoei zal ik maar zeggen ...

Ook bij de tere varens en de Kraailookjes gingen de topjes er af ...

Maar waar ik het meest van schrok is dat zelfs de aardappels onder tunnel de frisse adem van koning Vorst mochten voelen ...

Maar dat was mijn eigen schuld. De tunnels waren niet tot op de grond dichtgetrokken :-/

flink gewerkt en niks te zien

Als ik het niet zeker was dan zou ik denken dat hier niks onder die tunnel zit.

Maar ik ben er zeker van dat deze fors voorgekiemde poters hier flink aan 't groeien zijn.


En ook hier is nog niks te zien.

Nochtans zeker dat al deze zakjes hier uitgezaaid zijn.


En hier zou je al fijne sprietjes groen verwachten tussen dat bodembedekkende en onkruidvermijdende blad. Wel driehonderd ajuintjes en veertig lookjes zijn hier gepoot.

Maar nog niks te zien ...
Misschien ben ik te ongeduldig?

Rare dingen ...

... aan mijn look.

Ik denk dat het al bekend is, dat de biodiverse tuinier geen groot moestuinder is. Makkelijke groentjes – daar gaan we voor. Zaken zoals aardappelen, ajuin, prei, boontjes, courgette, pompoen, warmoes, krulandijvie en spinazie. Dat kunnen we nog wel aan. En soms al eens een kool – is al gedurfd niet?

Ben ik bovendien niet heel intensief met de moestuin bezig. Waar bij andere moestuinders de vrijgekomen plek na de ene teelt al onmiddellijk ingevuld wordt met een nateelt, durft dat bij mij al eens braak te blijven liggen. Veel meer dan winterprei na mijn vroege patatjes kom ik niet.

In de biodiverse tuin draait het inderdaad meer rond … biodiversiteit. De onverlaat die het tijdens de opentuindag aandurfde om op pedante wijze tegen het biodivers vrouwke te verkondigen dat de moestuin maar magerkes was – en “dat ge daar toch geen heel jaar kon van eten” – had er dus niet veel van begrepen.

Maar ik dwaal af nietwaar? Wou ik gewoon zeggen dat ik geen specialist ben in de moesbranche. En dat ik ook niet weet wat hier aan de hand is. Het is nog maar de eerste keer dat ik – helemaal volgens het boekje - deze winter look plantte. En dat groeide heel goed. Forse, gezonde stengels dus ik verwachtte dikke lookbollen. De afgelopen dagen begon het loof reeds plat te vallen en dat is, alweer volgens datzelfde boekje, het ogenblik om te beginnen oogsten. Dus snokte ik er bij wijze van test twee uit de grond.

Maar toen zag ik dit...

Lijkt enorm op de broedbolletjes die ik op de wilde Kraailookjes zie, maar dan wat groter. Maar is dit nu normaal? En wat moet ik daar mee? Kan ik die gewoon opeten als normale lookteentjes of is het de bedoeling dat ik deze bewaar en uitplant voor volgend jaar?

Is er een lookspecialist in de zaal? Een Allioloog of zo?

Grelinetten, zon en poters

"Als je me zoekt, ik ben in de moestuin - ben gaan grelinetten". zei ik terwijl ik mijn caoutchou botten aantrok.

"Grelinetten? Wat is dat nu weer?" antwoordde het biodivers vrouwke. "Dat staat volgens mij niet in het woordenboek".

Maar moet dat nu wel - in het woordenboek staan - als woord? Want is dat is nu niet het leuke aan dat wonen in Vlaanderen zie, dat je - ongeacht al onze opgeklopte taalproblematiek - onbeschaamd vreemde woorden kan gaan vervlaamsen en in gebruik nemen?

Want zeg nu zelf, hoe moet je anders het werken met een grelinette of woelvork gaan noemen? "Ik ga woelvorken"? Ik vork woel? Ik woel vork? Of grondwoelen? Misschien gewoon grond omwoelen? Maar dan voel ik me precies een varken.

Nee - geef me dan maar grelinetten. Klinkt vet. Zeker op die zware leem van ons.

Grelinetten, lentezon en poters.
Meer moet dat niet zijn voor enkele geslaagde moestuindagen.

IJzerdraad en het tweede leven

Allemaal goed en wel, zo’n romantisch uitziend hekje rond de moestuin, maar handig is het niet als ik het buxushaagje wil snoeien. Al die takjes die door het hekje groeien – telkens moet ik het hekje losmaken van de betonijzers waaraan ik het vastbind. Het is een heel gepruts, iedere keer al die binddraadjes weer losdraaien en dan oppassen dat het hekje niet op de groentjes terechtkomt.

Er moest dus een oplossing komen. Bij het opruimen in het kippenhok kwam ik nog een bundel dikke metaaldraad tegen, van het type dat ter versteviging in betonnen paaltjes zit. Vraag me niet meer hoe ik er aan kom, maar het heeft iets met een verpulverd paaltje en een mokerhamer te maken.

Dat metaaldraad - toch ruim 12 meter - werd bij Pa afgeleverd, samen met een werkplannetje, zesentwintig betonijzers van anderhalve meter en de zegen van Ma. Want die was blij dat ik nog eens een werkje had voor Pa. Die zit naar haar mening veel te veel stil de laatste tijd – rust roest, zie je. En ze houdt niet van roest.

Nu was ie daar zelf ook heel blij mee denk ik, met dat werkje, te oordelen aan de snelheid en gretigheid dat het afgewerkt werd.

Vandaag probeerde ik ze uit, die nieuwe steunen voor het kastanjehouten hekje.

En ze voldoen perfect!

Geen binddraadjes meer nodig om ze vast te maken. En makkelijker los te maken om het haagje te snoeien! 

Geluk zit in kleine dingen. 
In twaalf meter hergebruikt ijzerdraad bijvoorbeeld.

Dode mulch

Mulchen – het blijft de makkelijkste manier om omgewenst gegroei van planten tegen te gaan. Heel wat ekologischer dan gesproei met pesticiden en alvast ook veel minder arbeidsintensief dan schoffelen en hakken tussen de groentjes of in sierborders.

Dan is het toch wel moeilijk te begrijpen dat ik er jaren over heb gedaan om meer met mulch te werken in mijn tuin.

Misschien is dat wel te wijten aan het feit dat mijn eerste ervaring met mulchen een beetje op een fiasco is uitgedraaid. Om te mulchen moet je namelijk wel materiaal hebben om mee te mulchen. En toen ik voor het eerst mulch als onkruidonderdrukker toepaste tussen mijn rijtjes groenten maakte ik een foutje die ik me nog steeds beklaag. Want toen had ik slechts gazonmaaisel ter beschikking.  En wat ik niet ten volle besefte is dat gazonmaaisel vol graszaad zit. Dan nog van één der lastigste “onkruidjes” voor de moestuin, namelijk straatgras.

Voor het mulchen had ik hoegenaamd geen problemen met straatgras in mijn moestuin. Er na des te meer… en meer. 
Vooral het bed waar ik winterprei op plant, zo na de vroege patatjes, heeft er erg van.  Elk jaar ziet dat bed er na de aardappelteelt er heel erg leeg uit, maar gezien ik na het poten van de jonge prei nog maar weinig schoffel, ziet het Straatgras er volop zijn kans – zeker omdat die prei er nog lang – tot ver in de winter – blijft staan. 

Maar nu, na al die jaren – en dank zij een oogopener in een Velt-tuin in de gemeente, heb ik het eindelijk door. Moest ik nu echt zo oud geworden zijn om het nu pas te snappen?  Je moet natuurlijk dood materiaal gebruiken. Dood in de betekenis dat er geen stukjes plant inzitten die kunnen ontspruiten, wortelen of kiemen.  Dus geen stengels waar vrucht en zaad aan zit. 

Ik gebruik dus nu haagsnoeisel of herfstblad.  Werkt heel goed.  Vooral herfstblad vormt een mooi laagje op de bodem, begint dan spontaan al wat compost te maken en houdt het vocht goed vast.  Het haagscheersel kan in mijn tuin vervelend zijn omdat er ook doornige soorten in de haag staan, maar verder is dat heel bruikbaar gebleken.

Vanaf nu staan de preitjes altijd in het mulch.  Ze zien er tevreden uit.

Visjes part II

Eén van de redenen dat ik wat achterloop met het tuinwerk is dat ik toch heel wat tijd gespendeerd heb aan het uitzetten van de “visjes”, Phasmarhabditis hermafrodita.  Een soort rondwormpjes (nematoden) die de naaktslakken zouden moeten verdelgen.

Let op de woordkeuze: zouden moeten.  Want helaas, ondanks de vele uurtjes concentraat maken, verdunnen en uitgieten over de zones waar ik die naaktslakken liefst weg wou, heeft het mijns inziens niks uitgehaald.  Een hoop tijd en veel geld weggegooid.

Ik had het nochtans goed uitgekiend.  Eind vorig jaar bestelde of kreeg ik (van medebloggers) een boel zaden van soortjes die ik nog niet in mijn hooilandje heb (Grasmuur, Trilgras, Margriet, Wondklaver, Kleine klaver, Knolboterbloem, Kleine kaardebol, Blauwe knoop, Weideklokje, Goudhaver…).  Die zaadjes werden aangevuld met zaden die ik in het wild of in mijn borders verzamelde (Hopklaver, Gewoon duizendblad, Gewone peen, Betonie, Echte koekoeksbloem, Gewone bermzegge, Tweerijige zegge, Rapunzelklokje,  …).  En voor het akkeronkruidenreservaatje had ik ook nog een zaadpakketje besteld. 

Een deel van de zaden werd vorig jaar gezaaid, omdat die een koudeschok nodig hebben.  Een deel werd in het voorjaar uitgezaaid. En omdat ik wou vermijden dat de zaailingen zouden opgepeuzeld worden, bestelde ik de nematoden tegelijk met het zaaien in hooilandje, akkeronkruidreservaatje en moestuin.  Ik schatte dat tegen dat ze zouden beginnen kiemen, de nematoden de slakken al zouden gedecimeerd hebben.  Maar helaas – één en ander werkte tegen mijn plan in.  De levering kwam twee weken te laat, en daarna werd het ook terug kouder. 

Door die kou wil ik die aaltjes nog het voordeel van de twijfel geven.  Ze zijn actief vanaf 5°C en doen hun werk optimaal rond de 15°C.  Maar zelfs met minder activiteit zou er toch iéts van moeten te merken zijn.  Maar neen.  Het graanveldje begoot ik zelfs drie maal, verspreid over vier weken!  Maar nog kroop het er vol met van die kleine zwarte slakjes.  Het hooilandje begoot ik twee keer, en nog zat het er vol met van die grote oranje slijmerds!  Ook de borders werden dubbel behandeld.  Ook daar word er nog steeds volop geschransd!

De slakken aan het werk op 30 april, drie dagen na uitzetten aaltjes

 

De slakken nog steeds aan het werk, drie weken na uitzetten aaltjes.

Dus waren we weeral genoodzaakt onze toevlucht te nemen tot het strooien van wat korrels rond de meest bedreigde planten en het wegvangen en manueel verdelgen van de slakken.  “Gelukkig” zijn ze dol op de bladeren van de uitgebloeide trompetnarcissen en zijn dat geschikte wegvangplekken.  Er was zelfs één toefje narcissen in het hooilandje waar ik er in één week tijd 150 wegving.  Dat zijn er elke avond gemiddeld twintig, zo op één toef!  Moet wel extreem lekker geweest zijn.




Vier en dertig slakken - de vangst op één toef narcissen.

Dus dik mijn twijfels dat die aaltjes echt werk leveren.  Maar toch - ik wil ze nog steeds het voordeel van de twijfel geven.  De lakmoestest komt volgend jaar.  Want dan moet er van die gezaaide soortjes toch al iets in bloei komen niet?  En ik vermoed dat dat alleen kan met minder slakken.  Dus ik ben benieuwd wat er volgend jaar alsnog verschijnt.

Zwart goud

Toch ongelooflijk wat een vreemd lange winter dit was.  Maar ik heb er goede moed in dat deze week de lente tenslotte toch zal doorbreken. 

 

 

Ondanks de gure oostenwind ben ik er in geslaagd toch het eerste werk in de moestuin aan te vatten. Zowat een maand na de voorziene datum is het eerste perceeltje voor de aardappeltjes nu opgespit en is tegelijk de composthoop opengebroken. Die lag er lekker rul bij. Dank zij het droge weer brokkelde dat vlot uit elkaar. Helemaal geen zwaar werk zo, op het spitten na. Want die winterse spieren waren toe aan wat beweging en inspanning.  En dat winterse spekje mag er ook wel weer af gaan nu.

 

 

En leuk dat we deze vriendjes weer tegenkwamen. Ik noem ze compostkevers omdat ik ze nog nergens anders tegenkwam dan in de compost. Ze zitten er goed diep verscholen tegen de winterse kou. Maar wat ze zijn weet ik eigenlijk niet. Ze zijn te klein voor Neushoornkevers. Spijtig, wat zo'n grote rakkers in de tuin zou wel indrukwekkend zijn.  Ik denk eerder in de richting van Penseelkever of Gouden tor, want die tref ik ieder jaar in de tuin aan, en naar het schijnt ontwikkelen de larven zich in rottend hout. Nu is de composthoop wellicht een goed alternatief, want rottend hout - daar heb ik niet veel van.

Dus volgens mij is het hoogstwaarschijnlijk Gouden tor, want dat kan toch niet anders, zo verstopt in dat zwarte goud?

 

Nu ziet er dat niet uit, zo'n keverlarve.  Maar als zich dat verpopt heeft dat worden het echte schoonheden, die maar wat met trots pronken met hun prachtige dekschild, al dan niet versierd met franjes en dons.

Penseelkever op Juffertje-in't-groen

Gouden tor

En wat hebben jullie in de p'tatt'nbak?

Op de Buikberg zijn ze gek op aardappelen, en de liefde is blijkbaar wederzijds.

Wij hebben geen hartjes in de p'tatt'nbak gevonden, maar wel een leuk pastoraal tafereeltje.

En wat komt er bij jullie uit de bak?
Laat het eens weten, 'k ben benieuwd ...

Laat ons er uit!

Nu was ik de laatste weken zo intensief aan't binnenshuis-klussen dat ik het hulpgeroep uit de moestuin niet hoorde!  Daar waren er toch wel een aantal in nood!  Laat ons er uit!  Hulp!  Dat is wordt hier te krap!

En inderdaad - ik moest toegeven, het werd tijd dat ze bevrijd werden.  Ze waren al met z'n allen al pogingen aan het doen om zich van dat plastiek zeil te ontdoen - zo een beetje met zijn allen omhoog duwen.

Maar goed - nu kunnen ze vrij ademen.  Ik heb ze wel wat aangeaard, want ze kregen daar opeens de slaptitudes nu ze plots zoveel plaats en zuurstof kregen.  Dus wat aarde tegen de stengeltjes en ze stonden weer mooi rechtop.

En nu maar goed groeien - en dikke knollekes vormen!

En we zijn vertrokken ...

... voor een nieuw seizoen!


Ik heb zo'n idee dat de meeste (moes)tuinders er vandaag aan begonnen zijn - als hun rug tenminste mee wou.  D'er zijn er die de lenteschoonmaak maar kort gehouden hebben, want er moest al weer gauw wat vlindertjes gespot worden, of gewoon nog wat kijken wat er opkomt.  Maar hier werd er al duchtig ingevlogen!  Er werd zelfs al gezaaid in de koude bak! 

De schoon gekeeste patatjes zitten er al in hier ten biodiverse tuine.  Ik heb ze een warm kappeke gegeven zodat ze geen kouwe wortelkes krijgen.

Die constructie is, moestuindergetrouw, een eigengefabrikeerd toestandje ... Nu ja - eigenlijk een zelfbedacht en ineen geknutseld kado van mijn pa - zo iemand waar ge maar moet bij laten vallen dat van die tunnelkes wel handig zouden zijn - en de week later was daar al een prototype :-).  Dus laten we even inzoomen.  De bogen zijn plastiek electriciteitsleidingbuizen, door verhitting wat week gemaakt en gebogen.

Tot hier toe niks speciaal.  Maar de bevestiging is wel ingenieus. Door de buis heen geplooid zit een inox draad, die een haakje vormt.  En daaraan bevestigen we dan de touwen die de plastiek overkapping op zijn plaats moet houden.  Om het geheel voldoende - maar niet te veel- onder spanning te houden, zit er tussen touwtje en haakje een brede elastiek (van oude fietsband gemaakt).  D'er is nog nooit een tunnelke weggewaaid bij mij :-)
 

    

Toch goed gevonden niet?

Maar 'tis niet het enige wat hier gedaan werd!  Samen met 't biodivers vrouwke heb ik een hoop struiken ingekort, en aan de rand van de moestuin een eik geknot. 

Bovendien hebben we de vijver eens onder handen genomen.  Dat was tijd!  Nu hadden we dat beter vorige herfst gedaan, dan waren er misschien niet zoveel salamandertjes onder het ijs door moerasgas gestikt.  We waren er echt niet goed van - de week toen de dooi intrad.  Drie-en-twintig slachtoffers heb ik al geteld!  Ik kon me slechts troosten met het feit dat ik niet de enige was, Het is zelfs in de gespecialiseerde pers geweest!  Maar daar zijn die beestjes niet mee geholpen.  Volgend jaar zorg ik toch voor een wak in het ijs - zoals bij deze zorgzame mevrouw.

Vier kruiwagenvrachten planten en slijk hebben we naar de composthoop gebracht.  En minutieus alle salamanders er uit gehaald - de hele zaterdagnamiddag mee zoet geweest.  Maar blij dat er nog zijn!

Achttien hebben we even opzij gehouden - tot het gewoel in de vijver voorbij was.  Maar ook daar zwommen er nog rond!  Allemaal Alpenwatersalamandertjes en Vinpootjes.

Hier de familie Alpen, alvorens terug naar de vijver te gaan.  De wijfjes zitten al goed dik - dus binnenkort weer veel volop larfjes in de vijver.  De natuur is niet te verslaan!

Schoon keestjes

En voila zie: als dat geen schoon zicht is:

Twee bakskes Gloria en één bakske met Fresco.  Voor de foto eventjes op 't terras gezet, want eigenlijk staan ze al enkele weken op de vensterbank in de garage.  Koud, maar goed in 't licht - zoals het hoort.

En dat dat schoon keestjes oplevert!  Beziet deze foto eens!

Dus als 't weer gunstig blijft - dus geen stortbuien of vriesweer - dan gaan deze jongens komend weekend de grond in.  Weliswaar krijgen ze direct een schoon kappeke boven hun hoofd, zodat de lentezon hun groeiplekske al wat kan verwarmen zie, en ze geen last hebben van koude nachten.  Want ze moeten dit jaar vroeg starten - want weer vroeg er uit.  En honderd dagen groeitijd moet je minstens rekenen niet?

Hoe staat dat bij jullie?  Ook al schoon keestjes?  Of heten die dingen niet zo?

Snirff ... snuuuut ... grmppfh.

Derwijl m'n hers zig langzaam in halv vloeibare vorm een weg naar buid'n baand kan ik nied anders dan med dranende oogjes doekijk'n hoe andern did weekend een evvorke geven en na avloob hun blog gaan vull'n med een rezem sdravve berichdjes.  Pfff - buid'n gaan leverd me alleen maar rilling'n ob en goesding om met een grog did weekend naar de vergedelheid de verhuiz'n.

Nu ja ... de vrouwelijke bloglezers onder jullie zull'n weeral denk'n - d'is weer eens een man die ziek iz.  En dad wij mann'n daar helemaal niet teg'n kunn'n - tegen een beetje pijn of wat ziekjes zijn... aldijd zielig doen.  En dad de wereld znel ondvolkd zou zijn alz wij kinder'n zoud'n moed'n baren.  Mizzchien hebb'n jullie wel gelijk, maar onderduzzn snuid ik hier wel een halv boz aan babier'n snodvodjes vol!  Zoieds kan je niet faken en mag dan toch wel een beedje combazzie obleveren nied? ...

Nied duz :-/  En mijn onbedaarlijke niesbuien word'n ook al niet geabbrezieerd.  Zorry hoor - ik zal me dan maar braaf in de combuterhoek terugdrekk'n en daar een blogbostje wijden aan m'n deeldplan voor 2012.  Voorgaande dagen werd ik er al door verzsgillende blogz ob gewez'n dad hed hoog dijd werd om na de denk'n over wad we komend zeizoen allemaal in de moeztuin gaan planden en zaaien.  Zommige war'n met deze voorbereiding'n zelfz al maanden geled'n begonn'n! 

Nu heb ik eigenlijk weinig werk aan mijn deeldplan.  Vermitz ik al jaaren een driejarige wisseldeeld volg moed ik maar mijn blan van 2009 uithalen.  Eerzd teken ik in waar de badadjes komen de sdaan, en de rezd van de berzeeldjez vul ik in med wad makkelijke groendjez en wad kruidjez: brei, ajuindjes, erwden, dille, knolvenkel, krulandijvie, zelder, zjalodjez, zpinazie, boderboondjes, lavas, buddernud-bomboen en warmoez.  Did jaar ga ik nog eenz kolen broberen, maar ik heb daar geen fiduzie in sindz ik eenz last heb gehad van knolvoed.  Duz eerzd dad berzeeltje eenz goed inkalken, dad helbt!

Maar nu ik zo in mijn mab med plannedjes aan 'd znuisderen ben, heb ik hed ideedje om deze oude deeldblannetjes allemaal in een nieuwe bagina te bosten.  Begin ik er medeen aan, zo braaf en zielig in mijn combuderhoekje brudsend.  Dan krijgen jullie een zicht ob hoe het moez in mijn duin geordend sdond, doorheen de dijd.



mijn deeldblan van 2012



Molshoop met voedingswaarde

Sta ik een beetje te genieten van het heerlijke zonnetje in de tuin gisteren, valt mijn oog op een verzameling droge stengels in de moestuin die half vergeten uit wat omgewoelde grond steken.  Het leek wel een molshoop.  Mmm ... maar goed wetende welke schatten daar onder verstopt zitten ... misschien een ideetje voor 't avondeten!

Molshoop met potentiële voedingswaarde?

Gauw wat gespitvorkt en daar kwamen die vreemde knollen al te voorschijn!  Hoe ze aan hun naam Aardpeer komen weet ik niet - want dat ziet er nu toch echt niet peer-achtig uit!  ... Nu ik erover nadenk - Aardappels zien er ook allerminst appelig uit :-)

Eigenlijk vind ik het maar flauwe groenten.  Ik weet ze maar op één manier smakelijk te verwerken: in schijfjes en gebakken in de pan!

Dus wat boter, schijfjes er in, peper, zout en wat provencaalse kruiden - en traagjes laten sudderen.  En niet vergeten keren!

Matraszachte ajuinen

Met een tuin is er altijd wel iets te doen, zelfs als het miezerige weer je belet buiten te gaan.  Ajuinenstrengen maken bvb.  Het ajuinenloof was lekker droog.  De ajuinen en sjalotjes lagen namelijk al enkele maanden in fruitbakjes in een half-open schuurtje, dat als fietsenstalling wordt gebruikt.  Poes had ze trouwens al ingepalmd als geschikte dutplekjes - ik snap alleen nog niet hoe ajuinen goed matrassenmateriaal kunnen zijn?

 

Omdat het in het fietsenhok 's winters deksels hard kan vriezen hang ik de ajuinen liever op een iets meer beschutte plek, onder een overhang dicht bij het huis.  Pech voor Poes, de ajuinen moesten dus worden opgebonden in strengen, maar ze kreeg als compensatie een nieuw kussen in haar mand. 

Ajuinen bind ik op met raffia - ik gebruik de methode zoals beschreven in mijn moestuinbijbeltje: een boekje dat ooit door de instructieve omroep van de brt is uitgegeven in samenwerking met Velt.  Het heet "ekologisch tuinieren".  Het resultaat is netjes.
      

 

Als je wilt zien hoe je dat in de praktijk doet: ik heb zelf even instructieve omroep gespeeld met het fototoestel van de Jongste zoon.  De eerste minuut heeft gelukkig maar een laag blooper niveau, dus toch maar posten dacht ik ;-)

Het einde is nabij!

Nee ... geen blogje van een doemdenker genre "IN 2012 IS HET GEDAAAN" ;-) 
Eerder van nen boer die het over zijn klein petatjes heeft :-)

We zien het einde dus naderen, veel eerder dan andere jaren ...  nog enkel kilo's te gaan, en de aardappeloogst van dit jaar is alweer op!   Meestal valt het einde van de voorraad ongeveer samen met het jaareinde, maar dit jaar hadden we maar 40kg dus ...

Dit zijn de laatste "Fresco's"

Maar wel tevreden over de kwaliteit. Geen enkel, maar dan ook geen enkel patatje is in de patattenbak gerot - dat had ik nog nooit meegemaakt! 

Zal wel te maken hebben met het uitzonderlijke weer dat we kregen.  Door het droge voorjaar zijn de aardappels niet erg gedikt maar wel goed uitgerijpt.  En ik had de oogst natuurlijk binnen net voor die druilzomer begon.

Ik begin altijd vroeg met het planten van aardappelen.  Het doel daarvan is ook vroeg te kunnen oogsten.

Ik mik op oogst begin juli, daarmee hoop ik net vòòr het toeslaan van de gevreesde "patattenziekte" de knollen binnen te hebben.  Die schimmelziekte breekt uit bij warm en vochtig weer.

 

Maar vroeg poten betekent ook kans op vorstschade, dus poot ik alles onder tunnel.  Eronder wordt het lekker warm in het lentezonnetje zodat de planten een snelle start krijgen.  Die tunnels blijven staan tot het loof het plastiek raakt.  Dan haal ik het weg.  Meestal zijn de ijsheiligen dan al voorbij en is de kans op late vorst ook weg.

En natuurlijk gebruik ik ook rassen die redelijk resistent zijn.  In de loop der jaren passeerden er verschillende de revue: met wisselend succes de eerste jaren Nicola, Edzina, Desirée, Rode Desirée en Rode eersteling geprobeerd, maar ten slotte bij Gloria uitgekomen.  Nu al jaren een aardappel die bij mij op mijn leemgrond goede oogsten geeft.  Enkele jaren geleden was ik te laat om poters te bestellen en toen raadde de verdeler me Fresco aan, wegens goede resistentie.  En ik was tevreden - heel tevreden zelfs.
En dus werk ik nu met Gloria en met Fresco, kwestie van aan wat risicospreiding te doen ;-)

Heb ik al verteld dat ik nooit pesticiden gebruik?  Moest dat nog gezegd?  In een ekologische tuin wordt natuurlijk niet gespoten.  Vandaar de truukjes: resistente rassen, vroeg beginnen en natuurlijk ook teeltwisseling.  Heeft de ziekte toch huisgehouden, dan blijf ik sowieso drie jaar weg van dat perceeltje, omdat de moestuin in vakken ingedeeld is, waar teeltrotatie wordt toegepast. 

Sinds twee jaar hangt er dan ook zo'n bordje achter het raam: "zonder is gezonder".  En met trots!

Geen pesticiden gebruiken geeft altijd wel aanleiding tot wat discussie.  In eigen rangen: met mijn vader, die het niet begrijpen kan dat ik mijn oogst liever deels verlies dan dat ik mijn grond vergiftig met chemicaliën.  En met buitenstaanders: zoals tijdens onze open tuindag het koppel waarvan de vrouw maar steeds tegen haar man herhaalde "schoên éh, zain petatte! éh- schoên éh! En zonder spjieten éh!" En de man maar kritisch kijken naar mijn aardappelloof - in de hoop er sporen te vinden van stiekem gespuit ... jammer maar helaas ;-)