We waren net aan de vijver aangekomen, met koffie en koekjes, voor het vieruurtje.
Het bankje aan de vijver is namelijk een heerlijke plek om het vieruurtje te nuttigen.
Je zit er in de halfschaduw van Eik en Meidoorn, en je ziet van alles in en op het water, vlak voor je neus.
Maar wat we nu zagen schrokken we toch van. Het midden van het vijvertje was plots één grote, glanzend groene massa geworden. Normaal zien we daar een intrigerende wirwar van zuurstofplanten als vederkruid en hoornblad, maar nu werden die aan het oog ontrokken door een geelgroene massa wier.
"Waar komt dat zo plots vandaan?" klonk het daarna.
Ja - dat was me ook niet duidelijk. Enkele dagen er voor had ik de vijver enkele cm bijgevuld met grondwater uit de waterput - misschien had het daar iets mee te maken? Maar ik had ook nooit eerder iets zo snel zien groeien in ons vijvertje.
De dag na deze vondst toog ik aan het werk. Ik trok mijn lieslaarzen aan en ging het vijvertje in. Ik vreesde al voor een eindeloos werkje om al dat wier uit de vijver te halen ... Maar dat viel erg mee!
Dat wier voelde aan als een glad soort plastic weefsel en bleek stevig aaneen te hangen. En tot mijn grote blijdschap bleek dat gewoon boven de zuurstofplanten aan het oppervlak te drijven en was het nauwelijks met deze verweven. Helemaal iets anders dan dat andere draderige, maar stugge wier dat ook in het vijvertje voorkomt. En nog een gelukje: noch de salamanders, noch de libellelarven waren hier al ingetrokken, dus die moest ik er ook niet uit peuteren.
Ik haalde er een mestvork bij en kon daarmee stuk voor stuk het wier opheffen en verwijderen. Een plastic tobbe was handig om alles in te verzamelen - plastic drijfwier in een plastic tobbe, leek me passend.
Ik voelde me een beetje Neptunus, zo met die vork.
