Kleintje Krokodil

er was eens een kleintje krokodil 

had genoeg van altijd kikkerdril

beet ie in een vlieg

niet speciaal an sich

maar dat streelde zo zijn smaakpapil

Lissotriton vulgaris en Lissitriton helveticus
Kleine watersalamander en Vinpootsalamander
De biodiverse tuinier

Kleine watersalamander

Vinpootsalamander

Op het eerste gezicht 2015

Elk jaar volgen we de ontwikkeling van een bepaald deel van de tuin door middel van een maandelijkse foto genomen op een vast punt. Het is een concept dat voor het eerst werd gelanceerd door AnneTanne, en dat de naam op-het-eerste-gezicht mee kreeg. Sindsdien doen verschillende tuiniers er aan mee, en sommige zoals Zem van de blog Spinrag geven er al eens een speciale invulling aan.

Hier in de biodiverse tuin blijven we trouw aan het originele idee, en dit jaar volgen we het tuinvijvertje.

Hoe het vijvertje ontstond deden we eerder al heel uitgebreid uit de doeken – kan je HIER lezen. Het vijvertje wordt waterdicht gehouden door een dikke rubberfolie, want de watertafel zakt hier wel meer dan enkele meters diep tijdens de zomer. Maar alhoewel het dus een volledig kunstmatig ding is, reageerde de natuur er met een ongelofelijke gretigheid op. Als je iets voor de biodiversiteit wil doen, zelfs al heb je maar een kleine tuin - dan zou ik echt een vijvertje aanraden!

Vijver januari 2015

In dit seizoen is de vijver nogal doods. De najaarsschoonmaak is al gepasseerd, wat maakt dat de vijver nu relatief leeg is en er veel open water is. En de waterkolom is dit jaar extra leeg vermits we door het plaatsen van een net de meeste bladval er uit konden houden. Ik hark graag blad van het gazon, maar blaadjes uit de vijver scheppen is niet mijn ding. Die schep blijft altijd hangen aan waterplanten en je moet steeds je netje controleren op nymfen of larven. Want die willen we toch niet per ongeluk op de composthoop gooien, niet? Volgende zomer moeten dat nog mooie libellen, waterjuffers of waterkevers worden.

Het metalen ding rechts op de foto is de onderbouw van de vlonder. Het hout is tijdelijk weggehaald om droger te stockeren, in de hoop dat het zo langer meegaat.

Normaal staat het moerasgedeelte op de achtergrond er niet zo kaal bij. Meestal laten we de uitgebloeide stengels van de moerasplanten zoals Gele lis, Grote kattenstaart en Moerasandoorn staan tot de lente, maar dit jaar probeerden we eens iets uit om bladval van herfstblad in de vijver te vermijden, en daarvoor moesten de stengels al weg.

~~~~~~~~~~~~~~~~

Vijver februari 2015

Deze week ligt er een fijn laagje ijs op het vijvertje, wat maakt dat de mispels zich niet meer zo kunnen spiegelen. 

Door de vele regen staat het waterpeil nog steeds erg hoog. Het vijvertje loopt zelfs over in het er achter gelegen moerasgedeelte.

Het vijvertje is stil en koud in dit seizoen. Niets beweegt, op de brobbelende bubbelmaker rechts in beeld dan. Die ligt er in om er voor te zorgen dat het ganse zaakje niet volledig dichtvriest. Want dat zou een ramp zijn voor die vroege salamandertjes die ik al zag vorige maand.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

vijver maart 2015

Nog alles rustig aan de vijver, zo begin maart.

Vergeleken met het vorige zicht is er niet zo veel veranderd. Het dun laagje ijs is weg en ik heb de beluchter al weer weggeborgen. Op de achtergrond zie je links onder de mispels een grote toef sneeuwklokjes. De eerste voorboden van een nieuw groeiseizoen.

Als je aandachtig kijkt zie je dat de water lager staat dan vorige maand. Dat komt niet omdat het vijvertje lek is of zo. En ook niet omdat er al veel verdampt is – daar zijn het de temperaturen nog niet voor.

Nee, de grondwatertafel is gezakt en daardoor ook de kweldruk. Die laatste deed het vijverfolie (rubber) weer flink opbollen en dan lijkt het dat de vijver voller is. Niet dus. Toen dat voor het eerst gebeurde, had de grondwaterdruk langzaam het folie omhooggeduwd en was al het water uit de vijver gelopen. Toen moest ik al dat grondwater vanonder het folie pompen om die weer tegen de bodem te krijgen. Die daarna op zijn plaats houden kon gelukkig door een bodem zand in de vijver te storten. Maar toch zijn er nog plekken over waar die tegendruk van het zand niet hoog genoeg is en de folie dus toch nog opbolt. 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Vijver april 2015

Enkele uren voor we deze foto maakten zag de vijver er nog anders uit. Een stuk groener, maar ook een beetje yuckie.  Als de eerste zonnestralen de vijver  opwarmen dan krijgen we altijd grote groene net onder de oppervlakte drijvende toefen draadwier die de vijver ontsieren. Maar geen nood. Dit is niet dramatisch. We vissen ze er gewoon uit, wat heel makkelijk gaat met behulp van een veeltandige riek. Binnenkort beginnen de planten aan honderd per uur te groeien en dan krijgen die draadwieren geen kans meer. Ik denk dat alle voedingsstoffen dan snel opgebruikt worden door de massa zuurstofplanten in de vijver.

Het valt me opeens op dat de Gele lis al een groeischeut gekregen heeft. Rechts achter in beeld is er nog iets dan op lente wijst. De kerspruim staat er als een reusachtig boeket te schitteren met ontelbaar veel witte bloempjes. 

In het vijvertje zelf is er al van alles gaande. De vinpootsalamandertjes en alpenwatersalamandertjes zijn al uitgebreid aan het liefdesspel bezig. Je ziet de mannetjes dan proberen wijfjes te verleiden met uitgebreid staartgewapper. Leuk om te zien. Wat me er aan doet denken dat ik de vlonder eens terug moet plaatsen. Dan kunnen we die activiteiten beter gadeslaan.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Vijver mei 2015

Vreemd genoeg is dit het eerste jaar dat het yuckie gehalte van de vijver aanhoudt. Ook nu weer was ik net voor de foto bezig met het verwijderen van grote plakken draadwier.

Twee weken geleden heb ik nochtans ons geheime wapen ingezet. Elk jaar ent ik de vijver opnieuw met bacteriën. Gevriesdroogde bacteriën dan nog - die houden lang. Het zijn nitrificerende bacteriën. Die zetten ammonium om in nitraat. Dat zorgt er voor dat de vijver chemisch gezond blijft. 

Maar dit jaar schieten de planten toch minder snel in actie dan de wieren. Wat me vooral een beetje verontrust is dat er naast de klassieke draadwieren, ook van die slijmerige tussen zitten, die het veel te goed doen naar mijn zin. Misschien moet ik eens testen of de zuurtegraad nog ok is. 

Maar genoeg gezaag. Ongelooflijk hoe groen de tuin geworden is de afgelopen maand! De haag op de achtergrond, de mispels, de moerasplanten met de Gele lis als blikvanger op dit ogenblik - alles is zo erg gegroeid! Links op de oever zie je zelfs al de Bolletjesvaren staan.  En in de vijver bloeien de hyacintachtige bloemen van het waterdrieblad al! Hier en daar komen er al kerstboomvormige sprieten van de lidsteng boven water piepen. 

En de planten met drijfbladeren zijn er ook al: behalve de waterlelie zie je heel duidelijk de kleinere ovale bladeren van het drijvend fonteinkruid. Op de voorgrond is de zegge ook al goed opgeschoten. Zo erg dat de bloeiwijzen er al zijn. Tijd om deze nog eens proberen op naam te brengen. Mijn vorige poging strandde ergens op een kruising tussen Scherpe en Moeraszegge. 

En ja - de vlonder is terug uit zijn winterverblijf. Goed vastgevezen is ie klaar om veel bezoek te ontvangen op de open tuindag.
 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Vijver juni 2015

Als je vorige maand dacht dat het allemaal niet meer nog weelderiger kon, dan moet je dit zien! Ik schrik er zelf een beetje van hoe het vijvertje nóg meer dichtgroeide. We zijn natuurlijk wel een beetje te laat met deze foto – veertien dagen zelfs! Door alle voorbereidingen voor de Velt -ecotuindag vergaten we compleet de op-het-eerste-gezicht foto te maken. Daardoor misten we de bloeiende gele lis. Beetje spijtig, want altijd een mooi zicht, al die gele vlekken boven het moerasje. Maar dat wordt nu gecompenseerd door de waterlelies. Als je een beetje inzoomt zie je er drie in het midden van de foto. Het blad is zo weelderig dat het al deels in lagen groeit. We krijgen weer plaatstekort.

Ik heb de indruk dat dit jaar de watermunt op zijn plek naast de vlonder weggeconcureerd wordt door het waterdrieblad, maar misschien moet die gewoon nog starten, en zien we die nog in de komende maanden op de voorgrond treden.

Die slijmerige algen hebben we toch nog eens moeten weghalen. Het blijkt een blijvertje te worden, dit jaar – helaas.

Rechts zie je dat het hooilandje ook al hoog staat. Maar het is nog minstens een maand wachten op de eerste maaibeurt. En links verschijnen de eerste kleine beginseltjes van mispels al op de boom.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Vijver juli 2015

Begin juli en het vijvertje zit nu ei-vol. We moeten stilaan eens een zomerse schoonmaakbeurt overwegen. Door de nu al wekenlang aanhoudende droogte staat het water erg laag, waardoor het misschien nog voller lijkt. De algen blijken het nu af te leggen tegen al dat geweld. De Waterlelies bloeien nog steeds, maar verdwijnen haast onder het blad. In het moerasje staan de hoge stengels van de Grote kattestaart vol paarse bloempjes - een feest voor het oog en de insecten. Er staan nog soortjes in bloei, maar dat zie je niet zo goed van deze afstand - Zompvergeet-me-nietje, Moerasandoorn en Blauw glidkruid bijvoorbeeld.

Rechts naast de vijver heb ik het hooilandje al gemaaid. De Gestreepte witbol stond al haast in zaad en het werd dus tijd om te hooien, wil ik ooit eens van die witboldominantie af raken.  

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Vijver augustus 2015

Teruggekomen uit verlof blijkt de vijver nu erg laag te staan. De buien waar het thuisfront van sprak waren niet genoeg om het vijvertje aan te vullen.

De waterlelie groeit nu haast uit het water en de buitenste bladeren takelen zelfs al af.

Ik moet eigenlijk dringend die vijverplanten eens uitdunnen, maar de hondshete dagen maken me wat lui ... ik zit nu liever op het bankje in de schaduw, om een beetje naar de aan en af vliegende libellen en waterjuffers te kijken. 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Vijver september 2015

Begin september en er eindelijk eens werk van gemaakt, van dat uitdunnen van al dat vijvergeweld!

Ik haalde twee hoog opgestapelde kruiwagens planten uit het vijvertje. Alles ging de composthoop op, op een waterlelie na, want die deed ik kado aan een andere ecotuinier uit de opgeving. Die heeft een prachtige veedrinkpoel omzoomd met knotwilgen. Maar nog zonder waterlelie. Je ziet op de foto dat ik daardoor tussen waterlelie en drijftil weer een smalle strook open water bekwam. De drijftil groeide al half door de waterlelie heen.

Rechts aan de vlonder stonden de planten nog in amper vijf cm water, dus na het uitdunnen heb ik de pomp bovengehaald en heb ik de vijver met grondwater uit de waterput aangevuld. Maar omdat dat zo'n groot volume was, heb ik toch maar de beluchter in de vijver gelegd. Ik vermoed dat dat grondwater niet zo zuurstofrijk zal zijn.

En zo hebben we plots weer wat open water! Een hele verandering.

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Vijver oktober 2015

Sinds vorige maand zien we nu al wat herfstblaadjes in het water. De mispel is de eerste om ze te laten vallen. Misschien moet ik nu toch werk maken van dat opvangnet. 

Bij waterlelie zien we al de eerste gele bladeren. De herfst is in aantocht.

Het water is na de opkuis vorige maand weer helemaal helder, maar je ziet rechts in beeld het resultaat van wat nazorg: een hoopje opgeviste algen op het muurtje.

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Vijver november 2015

Het viel allemaal wel mee, met dat herfstblad. Alle blaadjes vielen al van de mispel, maar de wind blies ze naast de vijver. Hetzelfde lijkt te gebeuren met het eikeblad. Gelukkig maar, want ik vond nog geen tijd om het net over de vijver te spannen. 
Wellicht gaat het er niet meer van komen dit jaar.

Niet alleen de bomen, maar ook de moeras- en waterplanten zien er al behoorlijk herfstig uit. 
Blijkbaar geeft de waterlelie het als eerste op en gaat nu al in winterslaap.

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Vijver december 2015

We zijn reeds begin december maar door het droge najaar was er nog geen nood om de vlonder beschut tegen het nat op te bergen. Ik ben er tenslotte toch maar aan begonnen want het zal toch ooit weer eens beginnen regenen niet?

Alle moerasplanten zijn in rust gegaan, net als alle waterplanten met bladeren aan de oppervlakte: 
geen waterlelie, waterdrieblad of drijvend fonteinkruid meer te bekennen.
Alleen de onderwaterplanten zijn nog groen. Het heeft nog niet gevroren en dus gaan die lekker door.

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Vijver januari 2016

Als uitsmijter van deze reeks een beeld van begin januari. De vlonder is eindelijk volledig opgeborgen. Niet zo veel verschil met het beeld van december, maar wel met dat van het eerste beeld uit deze reeks. Vorig jaar had ik alle moerasplanten moeten afsnijden, om het bladopvangnet te kunnen plaatsen, nu zijn alle dorre stengels blijven staan. Ze gaan er pas in het voorjaar af.

Er is echter nog een ander verschil: Het valt misschien niet onmiddellijk op want de verandering is in de achtergrond. Vorig jaar was daar nog niets te zien - nu zien we er de omtrekken van een nieuw gebouw. Het weiland iets verderop in onze smal straatje werd verkaveld. Er komen 18 woonsten op 13000m². We vinden dat veel.

Maar hopelijk zijn er bij de toekomstige buren bij die hun tuin ekologisch en milieu verantwoord gaan beheren. Ze kunnen alvast al bij ons plantjes krijgen voor een vijvertje.

En wat zit er in mijn net?

Had ik het niet gezegd, dat blaadjes scheppen in mijn vijver een stresserende bezigheid is?

Telkens ik iets uit dat water haal, komen er altijd ongewild beestjes mee.

Nu haal ik wat blaadjes uit de vijver, die door de harde stormwinden van laatst er in terecht gekomen waren ... en wat zit er in mijn net?

Zomaar even vier salamandertjes! Eén alpenwatersalamander en drie vinpootjes. En ik heb nauwelijks een half netje bladeren geschept!

Dat is nu de reden zie waarom ik dit jaar een herfstbladopvangnet installeerde ...


Trouwens ...

Is dat nu weer niet erg vroeg van die salamanders, om nu al weer in de vijver te zitten?

Klaar voor de duik.

Wat is me dat nu?  Speelgoed?  Medische apparatuur?  Een microfoon?  Of nee, ... een hydrofoon? 

Niks van dat alles - het is gewoon het uiteinde van de beluchter voor de vijver die ik kocht.  Hij ligt klaar op de rand van het vijvertje.  Want ik wou 'em eens testen.  Vorig jaar beloofde ik de salamandertjes voor lucht te zorgen, mocht er nog eens een dik pak ijs te komen liggen, als zij al ontwaakt waren.

Nu zijn ze dit jaar nog niet wakker.  Het is constant koud gebleven, dus een herhaling van de ramp van vorig jaar zit er gelukkig niet in.  Maar we willen paraat zijn, en ons gerief al eens uitgetest hebben - voor het geval dat.

En dat werkt erg goed!  Kijk maar - een wak!

En we zijn vertrokken ...

... voor een nieuw seizoen!


Ik heb zo'n idee dat de meeste (moes)tuinders er vandaag aan begonnen zijn - als hun rug tenminste mee wou.  D'er zijn er die de lenteschoonmaak maar kort gehouden hebben, want er moest al weer gauw wat vlindertjes gespot worden, of gewoon nog wat kijken wat er opkomt.  Maar hier werd er al duchtig ingevlogen!  Er werd zelfs al gezaaid in de koude bak! 

De schoon gekeeste patatjes zitten er al in hier ten biodiverse tuine.  Ik heb ze een warm kappeke gegeven zodat ze geen kouwe wortelkes krijgen.

Die constructie is, moestuindergetrouw, een eigengefabrikeerd toestandje ... Nu ja - eigenlijk een zelfbedacht en ineen geknutseld kado van mijn pa - zo iemand waar ge maar moet bij laten vallen dat van die tunnelkes wel handig zouden zijn - en de week later was daar al een prototype :-).  Dus laten we even inzoomen.  De bogen zijn plastiek electriciteitsleidingbuizen, door verhitting wat week gemaakt en gebogen.

Tot hier toe niks speciaal.  Maar de bevestiging is wel ingenieus. Door de buis heen geplooid zit een inox draad, die een haakje vormt.  En daaraan bevestigen we dan de touwen die de plastiek overkapping op zijn plaats moet houden.  Om het geheel voldoende - maar niet te veel- onder spanning te houden, zit er tussen touwtje en haakje een brede elastiek (van oude fietsband gemaakt).  D'er is nog nooit een tunnelke weggewaaid bij mij :-)
 

    

Toch goed gevonden niet?

Maar 'tis niet het enige wat hier gedaan werd!  Samen met 't biodivers vrouwke heb ik een hoop struiken ingekort, en aan de rand van de moestuin een eik geknot. 

Bovendien hebben we de vijver eens onder handen genomen.  Dat was tijd!  Nu hadden we dat beter vorige herfst gedaan, dan waren er misschien niet zoveel salamandertjes onder het ijs door moerasgas gestikt.  We waren er echt niet goed van - de week toen de dooi intrad.  Drie-en-twintig slachtoffers heb ik al geteld!  Ik kon me slechts troosten met het feit dat ik niet de enige was, Het is zelfs in de gespecialiseerde pers geweest!  Maar daar zijn die beestjes niet mee geholpen.  Volgend jaar zorg ik toch voor een wak in het ijs - zoals bij deze zorgzame mevrouw.

Vier kruiwagenvrachten planten en slijk hebben we naar de composthoop gebracht.  En minutieus alle salamanders er uit gehaald - de hele zaterdagnamiddag mee zoet geweest.  Maar blij dat er nog zijn!

Achttien hebben we even opzij gehouden - tot het gewoel in de vijver voorbij was.  Maar ook daar zwommen er nog rond!  Allemaal Alpenwatersalamandertjes en Vinpootjes.

Hier de familie Alpen, alvorens terug naar de vijver te gaan.  De wijfjes zitten al goed dik - dus binnenkort weer veel volop larfjes in de vijver.  De natuur is niet te verslaan!

Het begin van een plasje

Hebben jullie dat ook, dat sommige tuinprojecten jaren door je hoofd spoken, alvorens ze gerealiseerd raken?  Maar dat heeft het voordeel dat ze jaren kunnen rijpen, dat alle facetten ervan al in gedachten bekeken zijn, verworpen en weer bijgeslepen?  En dat keer op keer tot er uiteindelijk een briljant concept ontstaat? ;-)  Maar het dan nog uitgevoerd krijgen ...

Zo was het ongeveer met ons vijvertje.  Al van bij het begin, toen we een stukje grond ophoogden voor het akkeronkruidenreservaatje, was daarnaast een laagte ontstaan.  Niet per ongeluk op die plek, want daar was het waar ooit een vijvertje zou komen.  Maar niet direct.  Vijftien jaar hebben we daar dan op een moerassig ruigteke gekeken.  's Winters liep het er vol en leek het op een vijverke, want de grondwatertafel komt hier echt hoog!  Ik moet putteke winter maar een spade in de grond steken en ik heb een bron.  Maar 's zomers zakt het grondwater meters diep weg, dus wisten we al snel dat een natuurlijke, permanente plas niet tot de mogelijkheden behoorde.  Maar gelukkig bestaan er degelijke rubberfolies!

Dus zomer 2006 was het zo ver!  De oudste zoon had niks omhanden en voelde zich nogal graverig en nam de spade ter hand.  De middelste zoon zag dat gespit echt niet zitten en speelde dan maar voor transporteur.  En sindsdien zitten de kippen wat droger - want hoger. 

Zo zou het worden - 5 x 3,5m  
met rechte boordmuur, vlonder, zachtglooiende oeverzone en moerasje 

Nu moeten jullie niet denken dat ik niks deed - toezicht houden op de werken is ook zwaar hoor!  Want het luistert nauw, zo'n vijvertje uitgraven.  Geen sinecure om het plan van in je hoofd op papier en dan in het echt om te zetten ;-)  Daar komt heel wat meten en gedoe met waterpas en lange latten bij te kijken!  En de jongens maar zuchten dat pa nooit content is :-)

Je moet weten dat onze tuin niet plat is.  Het zou logisch geweest zijn om aan de lage kant een keermuurtje of wal te maken om het water aan de hoge kant wat hoger te krijgen ... (wie snapt deze zin nu nog?)  Nee - natuurlijk moest ik weer dwars doen en net aan de hoge kant van de tuin een keermuurtje bouwen.  Maar 'k vind het goed.  Er is daardoor nog wat meer hoogteverschil gecreëerd en de combinatie van strak ogende gemetselde muurtjes en zachtglooiende natuurlijke oever maakt het wat spannender.  

De oudste zoon groef een geul, en de middelste zoon mengde zand, steentjes en cement tot beton en goot een fundering.  Daarop metselde ik een keermuurtje van door de buurman zelf gemaakte betonblokken.  Ja - ik woon in een streek waar ze zoiets nog zelf maken :-) 

Dan groef de oudste nog wat meer, stevige armspieren kreeg ie ervan, tot de biodiverse papa eindelijk zei dat het goed was - de diepte, niet de armspieren.

Op het zorgvuldig gelandschapte profiel kwam dan een in de speciaalzaak gekochte doek.  We hebben het ganse oppervlak wel afgespeurd naar scherpe voorwerpen, maar beter op zeker spelen - geen gaatjes in het vijverfolie!  En liefst ook geen knaagdieren met zin in rubber.

Dat dikke vijverfolie uitspreiden was een heel karwei!  Gelukkig is dat rekbaar (naar het schijnt 300%!) en laat zich dat in de gekste vormen dubbelplooien, want we hebben daar nogal aan heen en weer getrokken en geschoven tot het goed lag. 



Tevreden werklui
- wachtend op een waterplas

Daarna hebben we het diepste deel al gevuld met grondwater uit de waterput, want we kregen al meteen een lading waterplanten kado van een vriendin met vijvertje.  Die dook al onmiddellijk in haar lieslaarzen en sneed en kerfde heel wat wortelstokken, groeibollen, kruipwortels, rhizomen en wat weet ik nog allemaal te voorschijn. Met zakken vol gingen we naar huis (van die plastieken zakken - geen broekzakken).  En daarbovenop nog wat emmers met drijfplanten, ondergedoken planten en oeverplanten - goed voor een gegarandeerde toevoer aan de nodige zuurstof om zo'n vijvertje gezond te houden!

Met die lading planten zijn wellicht ook veel larfjes, eitjes, wormpjes, slakjes, schaal- en schelpdiertjes, enz ... meegekomen.  Dat is nog zo'n extra voordeel als je zo kan starten met je vijvertje.  Trouwens, als je iemand kent met een goed draaiend vijvertje, moet dat niet moeilijk zijn om daar planten van te bekomen.  Dat groen is zo uitbundig dat er minstens tweemaal per jaar grondig moet worden ingegrepen, anders groeit het zaakje volledig dicht!

Alles geparkeerd in de plas in het midden, en dan het bovenwaterse deel van het keermuurtje opgemetst en gevoegd.  Randen mooi afgewerkt, en klaar!

Randen afwerken met zoden, tot net onder de waterspiegel

In droge periodes droogt zo'n vijvertje sneller uit dan verwacht, dus hebben we wat aanvoerleidingen voorzien om bij te vullen vanuit de waterput.

Na al dat gezwoeg en gewrocht kwam de beloning in de lente '07!
Volgende foto's spreken voor zich:

De vlonder, in een allegaartje recup tropisch hout, maakten we in de zomer 2007.  Dicht boven het wateroppervlak zwevend, is dat de gedroomde uitvalbasis voor onderwaterexpedities naar het onbekende!  Als ik dat jaar de jongste zoon in de tuin zag - zat ie de helft van de tijd over het water gebogen :-)