In de kring

Ik woon in een heksenstreek. En mijn dorp is een heksen dorp.

Dat zie je aan het beeld aan de ingang van het dorp, dat zie je ook aan het frietkot en dat zie je zelfs aan sommige gevels ...

Het “bebouwde kom” bord dat je ziet bij het binnenrijden van het dorp was zelfs een tijdlang getooid met een overvliegende heks. Waar hebben ze dat, vraag ik je - als toeristische attractie kan dat tellen!

Er is zelfs een folkloregroep met een heksen naam (Makrallen) en het mag niet verbazen als je al eens een heksevel tegen het lijf loopt, ook al is het nog geen volle maan.

Dus je geraakt er wel aan gewoon - aan al dat heksengedoe.
Maar allemaal goed en wel – maar is dit nu echt nodig in mijn gazon?

Dat doet maar ...

Ik liet er al enkele beelden van zien op mijn FB-pagina, maar nu wordt het nog erger!  Ik krijg de indruk dat de planten in mijn tuin de handleiding niet gelezen hebben.  Vermoedelijk zijn ze gewoon van de plug-and-play generatie.  Dat doet dus maar gewoon en kijkt maar waar het uitkomt.  Eventjes de Ekologische Flora raadplegen of zo zit er blijkbaar niet in.  En dan krijg je dergelijke toestanden:

Bosplanten in het gazon of in het hooilandje

en nu ook al in de moestuin!

Maar het meest verrassende waren deze rakkers: In plaats van zich braaf in het hooiland op te houden, waar ze naar hartelust mogen groot worden en bloemen maken à volonté, vonden we ze gewoon pardoes in het gazon!  Twee jaar geleden had ik het al moeten zien aankomen!  Toen vond ik er al ééntje die wellicht als verkenner vooruit gestuurd was, net op de rand van border en gazon.  En nu plotsklaps zes stuks, op verschillende plaatsen in het kortgeschoren gras!

Met enige tegenzin heb ik ze moeten verplaatsen.  Maar in het gazon gingen ze toch onthoofd worden door de regelmatige passage van het grasmasjien.  Dus staan ze nu alle zes bijeen in het hooilandje.  Ik hoop dat ze het overleven, want orchideetjes houden er niet van om verplant te worden.

Gevlekte orchisjes

Laat het gras maar groeien ...

Nee, dit is niet mijn hooilandje, maar het gazon.

Dat is nog geen enkele keer gemaaid dit jaar.

Eerst liet ik het staan omdat er de Pinksterbloempjes bloeiden, en dan omdat het te veel regende en daarna omdat ik het druk had met andere zaken – zoals het organiseren van een lokale opentuindag. 

En kijk – dat krijg je dan : een onvervalst laat-het-gras-maar-groeien effect.

Ik had er toch al enkele paadjes doorheen gemaaid, tot grote tevredenheid van het Biodivers vrouwke.

Maar nu ben ik dan toch mee gestart.  Strookgewijs worden de paadjes elke dag een beetje verbreed.  Tot het gazon terug is.  Ondertussen hoop ik dat de Pinksterbloempjes zaad gevormd hebben.  Want daarvoor liet ik het toch in de eerste plaats groeien, niet? 

Ongenode gasten

Toch vreemd dat je sommige soorten met open armen verwelkomt, en andere liever weer zo snel mogelijk buitenveegt - en hoopt dat ze nooit meer terugkomen? 

Af en toe scan ik mijn tuin op enkele ongewenste gasten.  "Hola! heeft de biodiverse tuin dat dan?", hoor ik je zeggen!  Ja, helaas wel - en dan heb ik het nu eens niet over die slijmerige koppotigen.  Want jullie dachten wellicht dat in mijn biodiverse tuin zowat alles welkom was, niet?  Dat was dan fout gedacht.

Op dit ogenblik zijn er enkele plantensoortjes in mijn tuin die ik er liever niet zie.  Twee zijn er op slinkse wijze binnengekomen, met plantgoed tussen andere, gekochte en gewenste soortjes.  Zo zit ik met Oranje havikskruid en Indische schijnaardbei opgescheept.  En beide zijn me geniepige rakkers! 

Zo was de Indische schijnaardbei opeens opgedoken in een stukje van de tuin, die we als kinder(moes)tuin ingericht hadden.  Vermits dat stukje tuin alras verwaarloosd werd heeft ie daar wellicht kunnen bloeien en wat zaden achterlaten.  Dat vermoed ik toch want toen dat kindermoestuintje werd opgeruimd, kwam de toplaag in het kippenhok terecht, in de veronderstelling dat de kippen wel alle onkruid zouden intomen.  Maar vermits er dit jaar erg weinig kippen overbleven om te krabben - twee slechts -, was de Indische schijnaardbei er terug opgedoken en had ie zich op een-twee-drie geniepig over wel drie vierkante meter verspreid, onder de dekking van een bosje brandnetels.  Wat een verrassing!  Maar na een inspannend uurtje schoffelen en hakken is er niet één schijnaardbei over – hoop ik. 

Het Oranje havikskruid is een ander verhaal.  Daar ben ik zelf een beetje stom geweest en had ik naar het biodivers vrouwke moeten luisteren (doe ik best altijd eigenlijk).  Zij wou die soort al onmiddellijk weg uit de border waar ie opdook (De kleur vloekte nogal).  Hij was in een potje van een gekochte vaste plant meegereisd en stond al gauw te pronken met enkele feloranje bloemen.  Ik vond het wel een aardig soortje en heb ’em in bloem en zaad laten komen en het jaar er op zelfs op twee plekken laten voet aan de grond krijgen .  ai Ai AI!  Dat had ik beter niet!  Nu duikt ie hier en daar op - zowel in borders als onder hegranden en in het gazon.  Na een aanvankelijke paniek ben ik tegen die soort een nultolerantie beleid (wat een vies woord eigenlijk!) beginnen voeren.  Overal waar er ook maar één rozetje de kop opsteekt - en ik ken ondertussen de gevarenzones - gaan die er stante pede uit!

Nu vinden jullie het wellicht niet zo vreemd dat er van die soortjes zijn die je als onkruid bestempeld, maar het fenomeen zit vreemder in elkaar dan dat.

Zo doe ik bijvoorbeeld helemaal niks tegen het Vijfvingerkruid, Aardbeiganzerik of Bosaardbei.  Ik verwelkom ze zelfs en heb ze in mijn tuin geïntroduceerd en ook deze soorten breiden zich goed uit.  En dat op krek dezelfde manier als de Indische schijnaardbei of Oranje havikskruid: zo met van die snel om zich heen grijpende kruipstengeltjes waar mini-plantjes aan komen. 

Is er dan echt geen verschil?  Eigenlijk wel, en het ligt ‘em niet in de predikaten “niet-inheems”, of "invasieve soort" alleen (Want dan had ik ook geen Draadereprijs in mijn gazon gezet). 

Alhoewel, ik ben toch erg geschrokken van de verbreidingssnelheid van die twee soorten.  Misschien is dat van dat “invasief karakter” misschien wel waar … en zouden we deze raadgevingen dus beter toch opvolgen. 

Nee, het is vooral omdat dat ik Indische schijnaardbei gewoonweg niet mooi vind - en een valse trien ook: de vruchten zijn geeneens lekker. Geef mij maar een echte Bosaardbei dan.  En een bloemenweide of gazon waar mijn moeizaam verzamelde soortjes weggeconcurreerd en overklast worden door flashy oranje flurken? 

Nee dank je. 

Ontsnapt!

Lap!  Daar hebt ge het al zie!  Ontsnapt!  Ge had het kunnen denken hé - dat dat zou gebeuren.  Met al die wilde planten, ge denkt toch niet dat die allemaal braafjes op hun plek gaan blijven staan?  Dat stuift maar en dat zaait maar en voilà zie.  Het is zover.

Ziet ge 'em staan?  Zo nog wat kleintjes op de voorgrond daar?  Hij heeft van die donkere vlekjes, dus zo moeilijk is dat niet te herkennen niet?  Daarnet stond ie nog tussen het gras verstopt.  Niet dat ie rondloopt of zo, nee - het is nu eenmaal een plant.  En behalve de exemplaren in bloempotten zie ik een plant nog niet zo makkelijk rondstappen.

Nee, daarnet stond ie nog tussen het gras, omdat er nog gras rond stond.  En nu niet meer.  Want het biodivers vrouwke is thuis (want paasvakantie voor de kinderen) en ze had geluk!  Zo een schoon weer!  Dus heeft ze de "witte border" opgekuist.  Daar was vanalles beginnen kiemen, en het was niet gewenst.  Net zomin als het gras van het pad langsheen de border.  Dat heeft ook altijd van die imperialistische neigingen.  Dat wilt die border inpalmen en dan moet het biodivers vrouwke dat in de lente weer terugdringen.  Een heel gevecht is dat.  Maar ze heeft gewonnen, en nu is het gras weg.

Maar niet dat plantje met die vlekjes.  Dat had geluk!  Want het werd net op tijd herkend!  Voor hetzelfde geld lag het nu ook op de composthoop ... "ontsnappingspoging kent dramatisch einde" kon er wel in de krant staan.  Komt ervan als ge niet mooi in de bloemenweide blijft ...

 

Maar wat nu gedaan? - met zo'n zeldzaamheid langs het pad.  Dat staat daar wel een beetje kwetsbaar te wezen.  En kunt ge dat wel verplanten?  Ik denk dat ik er alvast een stokje naast zet.  Dat is in onze tuin meestal het teken naar de kinderen toe "opgepast - voor de biodiverse papa belangrijk plantje".  En dan maar hopen dat het bloemen geeft.  Wellicht pas volgend jaar - als het biodivers vrouwke 'em op tijd ziet ...

:-)  Maar ik wel blij met dat plantje ... en ook met het biodivers vrouwke.  Omdat ze zo oplettend was, en ook omdat ze een foto gemaakt heeft die ik vergeten was dit weekend.  Het was nochtans al april!  En ze voorspelden slecht weer deze week!  Maar vandaag was het zo zonnig en ze heeft er aan gedacht - aan de op-het-eerste-gezicht foto van april!  Mooi hé - van haar?

Op dit tuinplannetje zie je van waar onze op-het-eerste-gezicht foto gemaakt wordt.  En de foto zelf, die kan je HIER bekijken.

Schatjes

En zijn dit geen schatjes?  Net ontdekt!  Een heel tapijtje ervan in het gazon!

Aardbeiganzerikjes denk ik.

Heel blij :-)

De perfecte aankoop

Kocht ik vorige week - toen was de gemiddelde dagtemperatuur nog zo'n 12 graden hoger dan nu - in het grootwarenhuis waar we onze wekelijkse inkopen doen - een slee.  Had ik het ding nogal opvallend in de gang geparkeerd - dus zodra de rest van het biodiverse gezin thuiskwam waren de schampere opmerkingen niet uit de lucht.  Waar we dat ding nu weer gingen opbergen - want wanneer zou het hier nog eens sneeuwen? De lente was al begonnen!  En of ze er niet ook gelijk sneeuw bij verkochten?  En een bergaf?

Toegegeven - ik heb er naar gevraagd, maar er werd geen sneeuw of bergaf bijgeleverd.  Maar de vriendelijke kassier verwees me dan naar Oostenrijk, waar ie zelf recent een sneeuwdikte van 1,2m vastgesteld had!  Nu zou ik al blij geweest zijn met 12 cm - en aan huis geleverd, liefst in vlokjes.  Maar helaas - ze konden niet helpen.

Maar ik had er toch een goed gevoel bij.  De slee die ik koos straalde een zeker vertrouwen uit.  Uit de ganse stapel (ze waren in aanbieding) leek die slee me daardoor de beste, alhoewel je verder geen verschil zou kunnen zien, mocht je ze op een rijtje uitstallen.  

Maar sinds die slee in de gang stond, ging de buitentemperatuur met rasse schreden omlaag - in zoverre zelfs dat het er even op leek dat die, maanden geleden aangekondigde horrorwinter er toch nog aan kwam zetten.  Dus toen vrijdagnamiddag, zo tegen de tijd dat ik mijn buro opruim en de pc afsluit, die vlokken begonnen te vallen, steeds sneller en dikker- wist ik dat Slee hier voor iets tussenzat.

En nu, na een namiddag dat de kinderen het bevroren en witbesneeuwde gazon al sleeënd zowat verdisterweerd hebben, ben ik er van overtuigd dat het de perfecte aankoop was. 


O, ja - voor ik het vergeet - ik heb vandaag ook nog de "op het eerste gezicht foto" van februari gemaakt ;-)

Meer dan gras

 

Lap! vlam! daar kan ik me nu eens zò aan ergeren.  Zo een webstek gefinancieerd door de overheid waar weer eens bemesters en ontmossers gepromoot worden.  Alsof in een gazon alleen gras hoort! 

Zijn de meest geroemde gazons nu toch net niet die, die al haast eeuwen gemaaid worden, maar zonder al dat gebruik van chemicaliën?  Zo zeldzaam zijn ze geworden!  Je vindt ze alleen nog in oude parken of landgoederen waar ze tradities nog waarderen.  Typisch is de soortenrijkdom van die graslanden, die zich niet beperkt tot grassen en kruiden. Men vindt er ook veel klein veelpotig gekrioel en zeldzame paddestoeltjes. Er wordt zelfs naar gerefereerd als "wasplaten"-grasland, naar die zeldzame groep van paddestoelen die er kan voorkomen.  Sneeuwzwammmetje, Zwartsneesatijnzwam, Ruige aardtong ... het worden ook wel de orchideeën onder de zwammen genoemd.  En ik heb nu eenmaal een boontje voor orchideëen, ook al hebben ze een hoed.



OK, met Plooirokje heb ik nog lang geen Wasplaten-grasland, maar 't is een begin :-)

Ons gazon wordt daarom, in tegenstelling tot het doorsnee gazon in Vlaanderen, niet bemest, nooit met herbiciden of ontmossers vergiftigd en nooit besproeid in droge periodes.  En die aanpak is nog beter voor het milieu ook: niet bemesten betekent 2 x minder maaien dan de buurman – een besparing op CO2 uitstoot en minder geluidsoverlast door ronkende maaimachines!  Bovendien zorgt het niet-gebruiken van stikstofhoudende meststoffen, dat het gazon bij ons geen broeikasgassen produceert, want daar is er ook al voldoende van!

Terwijl de meeste gazons steeds soortenarmer worden tot er slechts een saaie grasmat overblijft, streven we in ons ekologisch beheerde gazonnetje expliciet naar een hogere biodiversiteit.  Zeldzaam geworden soorten die een korte grasmat en een onbemeste omgeving nodig hebben, zijn hier dus van harte welkom!  En omdat ze niet makkelijk vanzelf komen help ik ze natuurlijk een handje ;-) 

Tijmereprijs

 

Draadereprijs





Gewone veldbies - dit is echt geen gras hoor!

Het is leuk om nu al in dit gazon op speurtocht te gaan naar de lilliputters met hoge natuur- of sierwaarde!  Alleen hun namen al spreken tot de verbeelding: Vijfvingerkruid, Kamgras, Draadereprijs, Gewone brunel, Aardbeiganzerik, Biggekruid, Tijmereprijs en Gewone veldbies

Elke herfst, wanneer de watertafel stijgt, kuisen mol en woelrat hun hoogste gangen uit en dat zie je bovengronds!  Grote bulten ontsieren het gazon en wat erger is: ik tjaffel er al eens over in het donker.  En zo een ontmoeting met een bevroren hoop kan zelfs pijnlijk zijn!  Maar met de gritsel is dat snel opengegooid.  Ik denk dat dat deels de reden is waarom ik zoveel Piksterblommekes heb in 't gazon: die kale plekjes zijn er keigeschikte kiemplekjes voor!  Da's hoe Mol en Woelrat hier voor Oranjetipjes zorgen :-)

 

kale plekjes door Mol of Woelrat ...

... zorgen voor Pinsterblommekes :-)



En zijn dat geen schatjes?

 

pffff .... wanneer is het weer lente?