Lekkere bollekes

Zo een bessenstruik vol bessen, dat trekt volk aan.

Volk dat, soms met zeven - acht tegelijk, door de struik banjert.

Ze bleven komen, elke dag tegen schemering, zo tegen de tijd dat we ons in de zetel nestelden voor de buis. 

Rechts zagen we dan een filmpje, of een serie - en links het gewemel en stuntelig gedoe in de struik. 

Het gebeurde vaak dat we al eens moesten terugspoelen, omdat we een stuk van de film gemist hadden. 

Doif

Had ik niet beloofd je op de hoogte te houden van nestelende bewoners van de carport? Na het bouwen van een luxe mussenappartement is iedereen natuurlijk benieuwd of er al iemand introk, en of dat überhaupt wel mussen gingen zijn...

Wel, het appartement is nog helemaal leeg. Er zijn trouwens nauwelijks mussen te zien in onze tuin. Blijkbaar prefereren ze een tuin met brede paplaurierhaag, iets verderop.

Maar er trok toch iemand in, helemaal aan de andere kant van het bouwsel. Boven op een steunbalk zit een duif. Gelukkig geen houtduif, dat zou het vrouwtje niet leuk gevonden hebben (ze heeft iets onbestemd tegen die beestjes). Het is een Turkse tortel.

Turkse tortels trachten al jaren te kweken in onze tuin. Ze hebben al op de gekste plekken proberen te nestelen, maar steeds op plekken waarvan ik denk - bij de volgende storm ligt dat nest er af. En vaak heb ik ook gelijk. Of is de nestplek zo open en bloot dat ik het ergste vrees met al die nestrovers in de buurt. Het nest is meestal ook niet veel - wat kriskras op elkaar gestapelde takjes die er uit zien alsof ze elk moment kunnen van de te wankel gekozen ondergrond af vallen, en met zoveel gaten er in dat je verwacht elk ei er door te zien vallen.

Maar vorig jaar verbaasden ze ons! Plots zaten er in de kardinaalsmuts aan de oprit een koppel jonge tortels - op wat een nest bleek te zijn.

We waren uitermate verbaasd want passeerden we niet elke dag onder die tak wanneer we naar het werk vertrokken? Geen enkele keer hebben we het nest of die broedende tortels gezien. Pas als de twee vetgemeste kuikens over de nestrand puilden merkten we ze op!

De foto maakte ik enkele dagen later. Toen zaten ze al niet meer op het nest, maar ontdekten ze de struik.

Maar dit jaar kozen het tortelkoppel alvast een stevige broedplek uit. 

Telkens ik door de carport passeer kijkt er één me met die grote kraalogen aan. Ze lijken alvast op hun gemak. Zelfs een wagen in en uit rijden schrikt ze niet weg.

Strooibus

Zondag waaide het weer heftig in de tuin.

Nu begrijp ik waarom die voedersilo soms zo snel leeg is ...

En plots waren ze weg

De hele winter lang palmde een troep mezen de voederplek in. Pimpels, koolmezen, en bijwijlen een troepje langstaartige staartmezen. Vinken of mussen hebben we nauwelijks gezien, laat staan een putter of groenling. Zelfs de roodborst liet zich nauwelijks zien.

 

Soms zaten er wel twintig mezen in de amandelbladige peer boven de voedersilo. Van 's ochtends vroeg tot aan valavond was dat een continu gefladder en gedoe. Een pindanotenworst en enkele kilo's zonnebloempitten waren veruit het aantrekkelijkste snoep in het aanbod. De zadenmengeling voor wildvogels werd minder gesmaakt. Daar werd vooral mee gesmost om er de zonnebloempitten uit te halen. Wat op de grond viel was voor de weinige vinken, de tortels en de houtduiven. Of onze kippen. Zelfs de klassieke vetbollen vielen minder in de smaak.

Maar sinds enkele dagen is het rustig. Vergeleken met een week geleden zelfs bijna doods te noemen. Alsof er een lockdown voor vogelgriep is afgeroepen. Maar gelukkig is het niet zo dramatisch. Die vogels zijn gewoon plots allemaal gegrepen door nesteldrang. De lente hing zo overduidelijk in de lucht die afgelopen mooie dagen dat het hun te veel werd. Weg zijn ze - op zoek naar geschikte nestplekken. Alleen een koppel staartmezen bleef over.

Door de rust zijn er nu enkele die wel dichterbij durven komen. Het koppeltje groenlingen dat elk jaar ergens (waar toch?) in onze tuin nestelt was de laatste dagen duidelijker in de tuin aanwezig. Het ietwat saaie sjierrrp was meermaals te horen, afgewisseld met een nog saaier tsjoewiet - duidelijk een verliefd koppeltje. Vandaag zaten ze gewoon samen op de voedersilo. En een koppeltje staartmezen laat zich de rust ook smaken.

 

Gisteren was het zo'n mooi weer en kriebelde het te veel bij het biodivers vrouwke. Ze nam de borstel en bladhark mee naar buiten en vloog er in. Nu zijn er enkele paadjes vrij van winters prut. Toen ze eventjes in het zonnetje uitrustte, viel het getjirp en gekwetter van het koppel staartmezen haar plots op. En werd het haar duidelijk waar die mee bezig waren. In de dichte wirwar van stengels van de bosrank die op de schommel groeit zag ze het begin van een donzig nestje. De staartmezen zoeken overal naar pluizig en mossig materiaal om er hun bolvormig huisje mee te bouwen.

Goed kijken - hier zie je een donzig nestje en twee staartmezen

Pluisjes voor het nestje

Het koortsachtig gezoek wordt slechts onderbroken voor een snelle hap op de pindaworst.

Ben ik nu even blij dat ik die schommelconstructie niet volledig afgebroken heb!

Appartement met tuinzicht te huur

Herinner je mijn ideetjes van lang geleden, om een vogelvriendelijk huis te bouwen? Na al die jaren biedt de carport een kans om een deel van die naïeve ideetjes waar te maken. Ik zag in dat er onder de pannen ruim plaats is voor een mussenhotel. 

De toegangen tot het hotel – of eerder een appartementsgebouw – zijn al voorzien. 

 

Ik voorzag acht ventilatiepannen aan de tuinzijde van de carport en drukte er de plastic roostertjes uit. Die dienen normaal om de vogels er uit te houden maar dat is natuurlijk hier net niet nodig. Langs de binnenkant moest ik dan gewoon nog nestkasten voorzien.

Kijk eens wat een zicht die appartementen hebben: een uitvliegroute recht naar de krulwilg (ideaal voor een veilige eerste vlucht van het jonge grut), er onder een drinkschotel voor de dorstigen (of voor een slokje tegen de schrik na die eerste vlucht), links een soortenrijke haag (gevuld met vele lekkere insecten) en rechts, om de hoek staat een fastfood-voedersilo. Dit is gewoon een luxe omgeving!

De flats zelf zijn uit volledig ekologische materialen opgetrokken. Oude eiken planken werden bij de afbraak van een ander bouwsel gerecupereerd. Na schuur- en verzaagwerk kwamen daar nog goede planken uit.

Een moderne en strakke vormgeving moet vooral een trendy jong publiek aantrekken, liefst één met een grote kinderwens. De appartementen zijn daarom ruim gebouwd, met een vloeroppervlakte van wel 25cm x 25 cm!

En we gebruiken dezelfde truuken als in de mensenwereld: door een zogenaamde schaarste ('er zijn al de helft van de appartementen verkocht - let maar op het uitpuilende nestmateriaal') proberen we nog deze lente alles bewoond te krijgen. We hopen op een gezellige bende.

We houden u op de hoogte!

Eendenjacht

Hola, dit is precies wel een leuke tuin.

Met zo'n schattig ploetervijvertje

Waarin ik me uitgebreid kan bewonderen. Want ben ik geen prachtige eend?

Hola - wat ploetert daar in ons drinkwater?

Daar komt mijn tijgergevoel van naar boven

freeze!

Als ik misschien luid snater gaat dat onguur kattenindividu wel weg!

... of lok ik er nog zo één. Pfff.

Ik doe alsof ik drink en dan ...

Schaakmat.

Een patstelling die een tijdje aanhield tot de eend het tenslotte waagde de vijver te verlaten.

Het laatste dat we hoorden was een paniekerig gesnater waarop we de eend in een wolk van pluimen zagen opstijgen.

 

Tuintijgers ... het zijn schurken.

Stomme duif

"Allez - zie dat nu. Stomme duif".
Het biodivers vrouwke zat nog wat soezerig aan de ontbijttafel voor zich uit te staren.
Van op haar plaats kan je goed de zonsopgang zien.
De takken van de krulwilg staan wel een beetje in de weg, maar dat geeft niet - dat levert soms ronduit fotogenieke beelden op.
Op dit uur was er geen zonsopgang meer te bewonderen, want op een vakantiedag staan we niet zo vroeg op, kan je je wel indenken.

Maar wat ze wel zag, was een stomme duif. Net in haar zicht. In de krulwilg.
"gaat die stomme duif nu bezig blijven?" vroeg ze zich af.
Want je moet begrijpen - duiven zijn niet het biodivers vrouwkes lievelingsvogelsoort. Ze staan op de appreciatieladder nog een tree lager dan kalkoenen. Wat ze ook al zo'n miskleun van de evolutie beschouwt.

"Maar wat is die stomme duif nu eigenlijk bezig? Is die aan 't stikken of wat?"
Want ze zag het dier op de rug en het was de hele tijd op en neer gaande bewegingen aan 't maken met haar kop, alsof ze zwoegend naar lucht aan 't happen was, ... of aan 't kotsen.

"Zeg, die gaat hier toch niet voor mijn neus doodvallen of zo?" Want als er iets iets dat ze nog minder kan luchten dan een stomme duif, is een stomme duif die stervende is. Begrijpe wie kan ...

Met kordate bewegingen staat ze recht, rukt de deur naar de terras open en stapt naar de stomme duif toe en ...
bevriest. Want daar zit helemaal geen stomme duif... zelfs geen gewone.

Nauwelijks geschrokken kijkt de vogel om en zo kijkt het biodivers vrouwke plots op enkele meters afstand in de ogen van een sperwer. Die kijkt haar nog even geringschattend aan en gaat dan rustig verder met zijn maaltijd.

In snelle slow motion sloop ze weer naar binnen waar ze haar fototoestel uit de kast gritst, en in vliegende haast deze uiterst slechte foto maakte. De zenuwen zeker.
Want toen ze een tweede maal buiten stapte - voor een betere poging - hield de sperwer het toch voor gezien. Als je al niet ongestoord kan ontbijten ...

Maar goed. Ze had toch een bewijsfoto. 

"Want je zou het nooit  geloofd hebben", zei ze, "dat van die stomme duif".

Vliegmu!s

In de aanloop naar de ecotuindagen van Velt heb ik nog een groot werk aangevat. Dat houdt in dat er weer veel met kruiwagens heen en weer geseuld wordt, volgeladen met of grond, of stabilisé, compost of kasseistenen. Het is nog niet zo erg als bij de eigenwijze tuinier, maar ik hoop dat de modderige paadjes zich nog kunnen herstellen tegen zondag 7 juni. Want dan stellen we onze tuin open.

Maar al die modder en kluiten grond trekken blijkbaar toch de aandacht. Terwijl ik zo aan ’t scheppen en graven was, zag ik af en toe een beweging vanuit mijn ooghoek. Iets klein en springerig dat telkens verdween als ik er op trachtte scherp te stellen (ja – de ogen gaan wat achteruit. Het was al wazig in de verte, maar helaas nu ook al op de kortere afstanden).

Eerst dacht ik aan de muis, die ik met mijn gegraaf en grondverzet dakloos gemaakt had. Want één van de zaken die ik had moeten doen, was een oude hoop verhakseld hout verplaatsen naar de compostbak. En daar had ik een veldmuizennest mee vernield. Opmerkelijk trouwens dat zo’n veldmuis ook wel met zijn tijd meegaat. Nauwelijks strootjes en blaadjes in de constructie, maar wel plastic draadjes verweven met een soort pluche die men in de voering van ouderwetse peignoirs kan vinden – uit de tijd dat fleece nog niet bestond.

Het zenuwachtige gespring bleef echter duren, en omdat ik er eigenlijk weinig aandacht aan besteedde, werd het diertje steeds vrijmoediger en daardoor kreeg ik het plots wel goed in beeld. Het was een Winterkoninkje!

En vermits ik er nog nooit in geslaagd was om er ééntje in mijn tuin te fotograferen (dat heen-en-weer gehop! Die onnavolgbare snelheid! frusterende onscherpten!), leek het me een uitgelezen moment om even de spade te verruilen voor het fototoestel.

En met goed gevolg

Het was duidelijk op zoek naar iets - of beter naar ietsjes, want overal werd er gepookt en gepikt en werden er kleine dingelsjes, wellicht kleine beestjes, larfjes, spinnetjes, pissebedjes en zo uit de rulle kluiten grond geprikt en fluks naar binnen gewerkt.

 Soms nam ie bij al dat gespeur plots een hoge positie in, terug in de haag.

En soms nam ie een vliegende start en werd ie een seconde lang een wazige streep, als was ie de roadrunner zelve. bip bip.

Heerlijk vogeltje. Ik noem 'em Vliegmu!s.

Maar wat me nog het meest frappeert, is dat uitroepteken van een staartje. Zo'n franke streep!