Dus nee, als je wou vragen of ik terug in een winterslaap gesukkeld ben - alhoewel dat met de temperaturen van de laatste weken nog wel aannemelijk zou zijn. Nee, niet dus - ik ben druk doende. Nog zes daagjes en dan is er weer de tweejaarlijkse opentuinendag in ons dorp. Vier tuinen kan je bezoeken! En ze zijn met een fietslus met elkaar verbonden (13km - ook als wandellus te beschouwen).
En ik heb hopen te doen. En dan is mijn eigen tuin nog alleens niet open. Stel je voor dat ik dat er ook nog bij moest doen ...
HIER pen ik soms neer hoe het vlot - die lokale voorbereidingen voor de Velt-ecotuinendag.
Maar ik vond toch ook tijd om de op-het-eerste-gezicht-foto van begin deze maand te posten. Mocht je dat nog niet gemerkt hebben: hij staat al een weekje of drie HIER.
En nu de brochure voor de opentuin-bezoekers naar de printshop brengen. Mmm ... hoeveel zouden we er nodig hebben?
Zal ik er alvast ééntje voor jou reserveren? Je komt toch ook? En breng je fiets mee - 't landschap is hier heel mooi, en ondertussen heel schoongeregend ;-) Dat is om extra fris voor de dag te komen op zondag 2 juni. We hopen natuurlijk op zon - volgend weekend. En wij niet alleen, Muggenbeet opent ook zijn tuin, net als Landseinde, die wat met koudwatervrees zit. Maar het komt allemaal goed! Want het Velt-publiek is een aangenaam publiek ;-)
In een vergeten uithoekje van Vlaams-Brabant wordt sinds 1990 een tuin ekologisch beheerd. Na jaren vonden de bewoners de titel "biodiverse tuin" heel passend! Voortdurend verwonderd over wat hier allemaal rondvliegt, kruipt en zwemt willen we deze rijkdom blogsgewijs met jullie delen. Welkom in onze tuin!
maandag 27 mei 2013
woensdag 15 mei 2013
Tuinevolutie XVII - 2006
De bovenbouw van de wintertuin raakte in 2006 gelukkig wel af – wij blij natuurlijk!
 |
| Plots stond daar een stalen geraamte boven op de muurtjes. |
 |
| En met glas er in, dak en kroonlijst er op zag dat er opeens heel goed uit! |
En dan kon werk gemaakt worden van de binnenafwerking: elektriciteit, verwarming, licht, muurbekleding en vloerbedekking. Die dwarse, korte muurtjes dienen om er later een brede natuurstenen vensterbank op te plaatsen.
 |
| Op deze foto is de grondlaag voor de "crepi" tegen de muur al gelegd. |
Maar eerst werd dat nog gebruikt om met het eerste lentezonnetje wat te zaaien in pot.
Dat jaar werd fiks verder gemetst aan de keermuur bij de okkernoot.
 |
| Het boogje is de toegang tot een egel-overwinterplek |
Die zomer begonnen we eindelijk aan de vijver. Nu lag daar sinds het eerste jaar van de tuin een moerassige laagte waar we nu toch eens echt een vijvertje wilden van maken. Maar dat werk kwam niet alleen. Want het kasseien pad dat mijn vader in 1993 langs het tuinhuis legde was sindsdien serieus gesleten. De zijkant was afgebrokkeld en haast alle kieren werden ingenomen door onkruid. Wat zeg ik – er was een breed stuk dat gewoon verdwenen was onder het groen!
Er moest dus een steviger boord komen tussen pad en graanakkeronkruidenveldje om dat afbrokkelen tegen te gaan. Het pad moest helemaal opnieuw gelegd worden, waarbij er dan ook een keermuurtje moest gemaakt worden als rand met de vijver. Aansluitend kreeg de lelijke betonnen waterput een mooiere omhulling in baksteen.
Een heel werk dus! Gelukkig hielpen Oudste en Middelste zoon stevig mee. Dat lazen jullie al HIER.
Zij deden het grootste werk wat uitgraven van de vijver en afvoeren van de grond betreft. Maar het metsen en gezwoeg met kasseistenen was weeral voor mij. Een werk dat, zoals veel van dergelijke constructiewerken in de tuin, niet meer tijdens hetzelfde jaar helemaal afraakte.
 |
| Het randmuurtje is af en gevoegd en de vijver is klaar om gevuld te worden. Er staan zelfs al wat planten te wachten in het diepe deel |
Door al die werken werd de tuin rond het tunhuisje herschapen in een werf. En dat bleef nog maanden zo! Door de winter konden we er pas in het voorjaar 2007 aan verder werken. Maar we bleven daardoor niet stilzitten. Nog net voor het nieuwe jaar begonnen we aan de eerste hakhoutkap van de wilde heg.
Maar daarover allemaal meer in de volgende aflevering van de Tuinevolutie-reeks.
 |
bleekgeel: hooiland
zonnegeel: border
bleekgroen: gazon
lichtgroen: struiken
groen: boom & ook wel bosvegetatie
zwartgroen: haag
bronsgroen: lianen of klimplanten
zwart: landbouwplastiek
beige: akker, en kippenren
lila: kalkgrasland (ook op groendak)
staalblauw: moerasje
rood: akkeronkruidenreservaatje
bruin: constructie
grijs: verharding |
Terug naar het begin? Klik hier voor 1990
Het vervolg lees je HIER.
zaterdag 11 mei 2013
Schandalig verwaarloosd
Schandalig verwaarloosd ...
Daar lijkt het wel op, de laatste tijd zo, hier op deze blog. Terwijl AnneTanne zo moedig is om bvb de draad van haar Op-het-eerste gezicht reeks weer op te pikken heb ik deze maand nog niks gepubliceerd wat op-het-eerste-gezicht betreft. Maar geen nood ... de foto is wel gemaakt, maar ik heb gewoon mijn schaarse tijd in een ander project gestoken.
En dat projectje vinden jullie HIER.
Maar die op-het-eerste-gezicht foto blijf ik jullie wel schuldig... daar doe ik binnenkort iets aan. Beloofd.
Daar lijkt het wel op, de laatste tijd zo, hier op deze blog. Terwijl AnneTanne zo moedig is om bvb de draad van haar Op-het-eerste gezicht reeks weer op te pikken heb ik deze maand nog niks gepubliceerd wat op-het-eerste-gezicht betreft. Maar geen nood ... de foto is wel gemaakt, maar ik heb gewoon mijn schaarse tijd in een ander project gestoken.
En dat projectje vinden jullie HIER.
Maar die op-het-eerste-gezicht foto blijf ik jullie wel schuldig... daar doe ik binnenkort iets aan. Beloofd.
maandag 29 april 2013
Visjes
"Hoezo visjes?" vroeg ik verbaasd.
"Ja - visjes. Aaltjes, dat zijn toch vissen! En zwemmen die dan door de tuin?" zei Jongste zoon met een wijsneuzerig glimlachje.
"Grapjas!" repliceerde ik. "Dat zijn geen visjes hoor - dat zijn nematodekes. Rondwormen of zo."
"En die zitten in onze frigo?" vroeg hij met een gemaakte grimas van afschuw.
"Yep, naast uw salamiworstjes." Want dat is heden ten dage zijn geliefkoosde toespijs, bij de boterhammekes. Ha! - nu keek hij pas écht ongerust.
"Ze hebben ze vandaag geleverd. In ne frigobox, want dat moet koel bewaard worden."
"En ik moet vanavond helpen?" vroeg hij met de blik van de onwillige puber. *zucht* Die zien we de laatste tijd wel vaker terug. Maar ach - dat slijt wel zeker? Met tijd en boterhammen ... Ach - hoe was ik zelf?
Blijft de vraag wat het meest efficiënt is, of de minste moeite ... Jongste zoon tegen zijn zin laten meehelpen of het allemaal alleen doen ... maar dan wordt het zo'n race tegen de klok.
"Ja", zeg ik gedecideerd. "Want eens ze in het water gaan moet ik ze binnen het halfuur over de tuin verdeeld hebben. Zo staat het hier op de handleiding".
"Dus toch visjes?"
"Hoezo visjes!?!"
"Wel, ze moeten toch in het water zei je net" antwoordde ie met een brede glimlach.
"Verdomde wijsneus", grijnsde ik terug.
Maar toen ik bij valavond de doos uit de koelkast haalde en de plastiek afsluitfolie openscheurde keken we toch even raar. Wat we zagen was ... vreemd.
"Dat is precies de inhoud van ne stofzuigerzak!" zei Jongste zoon gevat.
"Hmm, ja" moest ik toegeven. "Daar lijkt het inderdaad op, maar dan een beetje vochtig."
"En het ruikt een beetje raar ook", voegde hij er nog aan toe. "Ik zie geen wormen".
"Ze zijn heel klein hé. Ik heb er tweehonderd vijftig miljoen besteld".
"En gij gelooft dat? ... wie telt dat nu? Eén wormpje, nog een wormpje, en nog één. Ha!, dat is al drie." Jongste zoon schaterde het uit. Zijn humor is nogal visueel, en letterlijk.
“Kom, help mee, we gaan aan de slag. Hier staat dat 1/8e van de doos net genoeg is voor 100m². Net genoeg voor de moestuin èn het graanakkeronkruidenreservaatje. We doen dat het eerst, want daar heb ik al gezaaid. En daarna het hooiland. Want dat had hier al twee weken geleden moeten zijn. Die smerige k('§hjeu's eten al mijn dure zaden op.”
We rolden samen de tuinslang uit, Jongste zoon bevochtigde de grond en ik maakte het concentraat. Wat niet zo moeilijk is. 1/8e van de stofzuigerzak in 10l water, en goed mengen. Dan telkens een halve liter van dat concentraat in een volle gieter en snel verdelen over 5m² grond.
...
“Ik krijg koud aan mijn handen”.
“Doe dan handschoenen aan. Er liggen werkhandschoenen in het tuinhuis”.
“Ik word nat.”
“Ja zeg, spuit dan niet op jezelf hé!”
“Maar er staat tegenwind!”
*zucht*, daar is de onwillige puber terug.
“Waarom moet ik eigenlijk de grond natmaken?”
“Dan is de grond zacht en kunnen die aaltjes er makkelijk in.”
“En hoe vinden ze de slakken?”
Hmm – goeie vraag. “Die slakken verbergen zich in spleetjes. En ze laten overal slakkensporen achter. Ik vermoed dat ze die volgen. Misschien zwemmen ze wel makkelijker in dat slijm.”
“Dus dan toch visjes.”
“Hoezo visjes?!”
… grote grijns.
"Ja - visjes. Aaltjes, dat zijn toch vissen! En zwemmen die dan door de tuin?" zei Jongste zoon met een wijsneuzerig glimlachje.
"Grapjas!" repliceerde ik. "Dat zijn geen visjes hoor - dat zijn nematodekes. Rondwormen of zo."
"En die zitten in onze frigo?" vroeg hij met een gemaakte grimas van afschuw.
"Yep, naast uw salamiworstjes." Want dat is heden ten dage zijn geliefkoosde toespijs, bij de boterhammekes. Ha! - nu keek hij pas écht ongerust.
"Ze hebben ze vandaag geleverd. In ne frigobox, want dat moet koel bewaard worden."
"En ik moet vanavond helpen?" vroeg hij met de blik van de onwillige puber. *zucht* Die zien we de laatste tijd wel vaker terug. Maar ach - dat slijt wel zeker? Met tijd en boterhammen ... Ach - hoe was ik zelf?
Blijft de vraag wat het meest efficiënt is, of de minste moeite ... Jongste zoon tegen zijn zin laten meehelpen of het allemaal alleen doen ... maar dan wordt het zo'n race tegen de klok.
"Ja", zeg ik gedecideerd. "Want eens ze in het water gaan moet ik ze binnen het halfuur over de tuin verdeeld hebben. Zo staat het hier op de handleiding".
"Dus toch visjes?"
"Hoezo visjes!?!"
"Wel, ze moeten toch in het water zei je net" antwoordde ie met een brede glimlach.
"Verdomde wijsneus", grijnsde ik terug.
Maar toen ik bij valavond de doos uit de koelkast haalde en de plastiek afsluitfolie openscheurde keken we toch even raar. Wat we zagen was ... vreemd.
"Dat is precies de inhoud van ne stofzuigerzak!" zei Jongste zoon gevat.
"Hmm, ja" moest ik toegeven. "Daar lijkt het inderdaad op, maar dan een beetje vochtig."
"En het ruikt een beetje raar ook", voegde hij er nog aan toe. "Ik zie geen wormen".
"Ze zijn heel klein hé. Ik heb er tweehonderd vijftig miljoen besteld".
"En gij gelooft dat? ... wie telt dat nu? Eén wormpje, nog een wormpje, en nog één. Ha!, dat is al drie." Jongste zoon schaterde het uit. Zijn humor is nogal visueel, en letterlijk.
“Kom, help mee, we gaan aan de slag. Hier staat dat 1/8e van de doos net genoeg is voor 100m². Net genoeg voor de moestuin èn het graanakkeronkruidenreservaatje. We doen dat het eerst, want daar heb ik al gezaaid. En daarna het hooiland. Want dat had hier al twee weken geleden moeten zijn. Die smerige k('§hjeu's eten al mijn dure zaden op.”
We rolden samen de tuinslang uit, Jongste zoon bevochtigde de grond en ik maakte het concentraat. Wat niet zo moeilijk is. 1/8e van de stofzuigerzak in 10l water, en goed mengen. Dan telkens een halve liter van dat concentraat in een volle gieter en snel verdelen over 5m² grond.
“Ik krijg koud aan mijn handen”.
“Doe dan handschoenen aan. Er liggen werkhandschoenen in het tuinhuis”.
“Ik word nat.”
“Ja zeg, spuit dan niet op jezelf hé!”
“Maar er staat tegenwind!”
*zucht*, daar is de onwillige puber terug.
“Waarom moet ik eigenlijk de grond natmaken?”
“Dan is de grond zacht en kunnen die aaltjes er makkelijk in.”
“En hoe vinden ze de slakken?”
Hmm – goeie vraag. “Die slakken verbergen zich in spleetjes. En ze laten overal slakkensporen achter. Ik vermoed dat ze die volgen. Misschien zwemmen ze wel makkelijker in dat slijm.”
“Dus dan toch visjes.”
“Hoezo visjes?!”
… grote grijns.
maandag 15 april 2013
Tuinevolutie XVI - 2005
Het jaar van de Wintertuin! Het biodivers vrouwke is dol op oranjerieplanten. Ik ook eigenlijk. Elke zomer zetten we onze terras vol. Maar die dingen zijn zo vorstgevoelig! Al jaren wilden we een plek waar we deze konden overwinteren – en dat kan toch alleen in een oranjerie, of wintertuin? Want binnen in huis nemen kan niet, want daar is het te warm. En in de garage gaat ook niet, want daar is het dan weer te donker ..
Dus waren die oranjerieplanten de gedroomde uitvlucht om in boeken en tijdschriften te duiken over veranda’s, serres en oranjeries. En waar we op uit kwamen was er één in staal. Geen hout, geen aluminium of PVC, maar staal. De reden was dat die dingen groot konden zijn, en er toch heel luchtig uit zien, omdat staal zo sterk is. Dus de profielen kunnen slank gemaakt worden.
Maar onze smaak bleek nogal duur te zijn … tenminste als we onze wintertuin wilden laten maken bij die bekende ontwerper die zo van die heerlijke constructies maakt! We zijn nog bij hem thuis geweest, en vriendelijk ontvangen, en mooie ideeën opgedaan, zijn knap geïllustreerde boeken gekocht… Maar toen we een prijsofferte kregen was de euforie snel over. Die man werkt duidelijk voor een ander publiek…
Maar na nog wat zoekwerk op het internet vonden we in Sint-Katelijne-Waver een klein familiebedrijfje dat ook met staal werkt – en een stuk betaalbaarder! Mannen die met veel liefde voor de stiel onze ideetjes in werkelijkheid zouden omzetten. Maar voor het zover was, moesten er vanzelfsprekend eerst wat graaf-en bouwwerken uitgevoerd worden in de tuin! En beton gieten. Pfff - weeral beton :-/ Gelukkig liet ik dat werk ditmaal aan anderen over.
Voorafgaand aan de beslissing om een wintertuin te bouwen, werd er nog heel wat gediscussieerd. Want die wintertuin zou een belangrijk stuk van mijn hooilandje opsouperen, iets waar ik het echt moeilijk mee had. Maar zo'n wintertuin heeft wel meerdere voordelen. Behalve overwinterplek voor oranjerieplanten zou het ook een goede isolatie zijn, het vangt op mooie dagen veel zonne-energie, waarmee we dan gratis onze woonkamer verwarmen, en in het tussenseizoen kunnen we al lekker van de eerste of laatste zonnestralen kunnen genieten, en het is bovendien extra leefruimte, enz ... enz ... Je ziet dat het vrouwke haar argumenten klaar liggen had ;-)
De werken voor de wintertuin werden dus allemaal uitbesteed. Kon ik daar ook eens van genieten.
Ik wou me zelfs zo'n T-shirt aanschaffen met opschrift "Ik hou heel veel van werk - ik kan er uren naar kijken" :-)
Maar dat was helaas niet zo. Terwijl anderen aan de wintertuin werkten, had ik andere klussen. Dwars door de moestuin goten we bijvoorbeeld een betonnen paadje van 1 meter breed. Had ik eigenlijk al jaren geleden moeten doen! Gedaan met elk jaar die tegeltjes verleggen.
Ik legde er een simpel patroontje in met wat van die gebroken bakstenen die ik nog had rondslingeren in de tuin. Om elk wisselteeltperceeltje te markeren legde ik een rijtje baksteen in de beton. En ik werkte er plastieken buisjes in, om daar tijdelijk staven in te kunnen rechtzetten - ik had namelijk een ideetje om iets te bouwen waar gaasnetten kunnen aan hangen.
Graafwerken leiden altijd tot een overschot aan grond. Deze wetmatigheid deed zich ook voor tijdens de grondwerken voor de bouw van onze wintertuin. En waar moet je daar dan mee naar toe? Nu konden we dat wel laten afvoeren, maar het biodivers vrouwke had weer één van haar fantastische ideeën. We hadden nergens in de tuin een plat stukje gazon, vermits de biodiverse tuin nu eenmaal op een helling ligt. We moesten volgens haar die grond onder de okkernoot uitspreiden om daar een platte en schaduwrijke rustplek te hebben. Geschikt om ons tijdens zomerse hittegolven, met drankje en tuinkijkboek bij de hand, op de chaise longue uit te strekken. Het idee stond me wel aan, dus was ik ditmaal snel gewonnen.
Maar dat keigoede idee leidde wééral tot het gieten van funderingen en opmetsen van muurtjes. Ik werd er ondertussen al bedreven in. Een keermuurtje moest de aangevoerde grond tegenhouden.
Het egeltje kwam die herfst nog eens goed voltanken – dat doet ie elk jaar, zo net voor de winterslaap …
… die wist blijkbaar dat het nog eens goed koud ging worden die winter.
Terug naar het begin? Klik hier voor 1990
Het vervolg lees je HIER
Hier tegen deze muur zou de wintertuin moeten komen,
en vanaf de straat zou je daar niks van zien – verstopt achter de wilde heg.
Dus waren die oranjerieplanten de gedroomde uitvlucht om in boeken en tijdschriften te duiken over veranda’s, serres en oranjeries. En waar we op uit kwamen was er één in staal. Geen hout, geen aluminium of PVC, maar staal. De reden was dat die dingen groot konden zijn, en er toch heel luchtig uit zien, omdat staal zo sterk is. Dus de profielen kunnen slank gemaakt worden.
Maar onze smaak bleek nogal duur te zijn … tenminste als we onze wintertuin wilden laten maken bij die bekende ontwerper die zo van die heerlijke constructies maakt! We zijn nog bij hem thuis geweest, en vriendelijk ontvangen, en mooie ideeën opgedaan, zijn knap geïllustreerde boeken gekocht… Maar toen we een prijsofferte kregen was de euforie snel over. Die man werkt duidelijk voor een ander publiek…
Maar na nog wat zoekwerk op het internet vonden we in Sint-Katelijne-Waver een klein familiebedrijfje dat ook met staal werkt – en een stuk betaalbaarder! Mannen die met veel liefde voor de stiel onze ideetjes in werkelijkheid zouden omzetten. Maar voor het zover was, moesten er vanzelfsprekend eerst wat graaf-en bouwwerken uitgevoerd worden in de tuin! En beton gieten. Pfff - weeral beton :-/ Gelukkig liet ik dat werk ditmaal aan anderen over.
Voorafgaand aan de beslissing om een wintertuin te bouwen, werd er nog heel wat gediscussieerd. Want die wintertuin zou een belangrijk stuk van mijn hooilandje opsouperen, iets waar ik het echt moeilijk mee had. Maar zo'n wintertuin heeft wel meerdere voordelen. Behalve overwinterplek voor oranjerieplanten zou het ook een goede isolatie zijn, het vangt op mooie dagen veel zonne-energie, waarmee we dan gratis onze woonkamer verwarmen, en in het tussenseizoen kunnen we al lekker van de eerste of laatste zonnestralen kunnen genieten, en het is bovendien extra leefruimte, enz ... enz ... Je ziet dat het vrouwke haar argumenten klaar liggen had ;-)
De werken voor de wintertuin werden dus allemaal uitbesteed. Kon ik daar ook eens van genieten.
Ik wou me zelfs zo'n T-shirt aanschaffen met opschrift "Ik hou heel veel van werk - ik kan er uren naar kijken" :-)
 |
| Tegen de herfst waren we al gewoon aan die gekke hoge muur. |
Maar dat was helaas niet zo. Terwijl anderen aan de wintertuin werkten, had ik andere klussen. Dwars door de moestuin goten we bijvoorbeeld een betonnen paadje van 1 meter breed. Had ik eigenlijk al jaren geleden moeten doen! Gedaan met elk jaar die tegeltjes verleggen.
Ik legde er een simpel patroontje in met wat van die gebroken bakstenen die ik nog had rondslingeren in de tuin. Om elk wisselteeltperceeltje te markeren legde ik een rijtje baksteen in de beton. En ik werkte er plastieken buisjes in, om daar tijdelijk staven in te kunnen rechtzetten - ik had namelijk een ideetje om iets te bouwen waar gaasnetten kunnen aan hangen.
Graafwerken leiden altijd tot een overschot aan grond. Deze wetmatigheid deed zich ook voor tijdens de grondwerken voor de bouw van onze wintertuin. En waar moet je daar dan mee naar toe? Nu konden we dat wel laten afvoeren, maar het biodivers vrouwke had weer één van haar fantastische ideeën. We hadden nergens in de tuin een plat stukje gazon, vermits de biodiverse tuin nu eenmaal op een helling ligt. We moesten volgens haar die grond onder de okkernoot uitspreiden om daar een platte en schaduwrijke rustplek te hebben. Geschikt om ons tijdens zomerse hittegolven, met drankje en tuinkijkboek bij de hand, op de chaise longue uit te strekken. Het idee stond me wel aan, dus was ik ditmaal snel gewonnen.
Maar dat keigoede idee leidde wééral tot het gieten van funderingen en opmetsen van muurtjes. Ik werd er ondertussen al bedreven in. Een keermuurtje moest de aangevoerde grond tegenhouden.
… die wist blijkbaar dat het nog eens goed koud ging worden die winter.
 |
bleekgeel: hooiland
zonnegeel: border
bleekgroen: gazon
lichtgroen: struiken
groen: boom
zwartgroen: haag
bronsgroen: lianen of klimplanten
zwart: landbouwplastiek
beige: akker, en kippenren
lila: kalkgrasland (ook op groendak)
staalblauw: moerasje
rood: akkeronkruidenreservaatje
bruin: constructie
grijs: verharding |
Het vervolg lees je HIER
maandag 8 april 2013
Poenk!
Sms ontvangen 12:04, van biodivers vrouwke
"Putterke tegen traam gevlogen. Leeft nog maar ziet er niet goe uit. Groggy denk ik."
Sms verzonden 12:07, door biodiverse tuinier
"Verdorie! Waarom moet dat juist bij zo'n putterke gebeuren! Ik hoop dat dat in orde komt"
Sms verzonden 12:55, door biodiverse tuinier
"klees hier dat ge zo'n vogelke in het donker moet zetten, dat dat wel enkele uren kan duren maar dat het er wel door kan komen.
Sms ontvangen 13:02, van biodivers vrouwke
"Zit allang in een donker doosje hoor - vrouwelijke intuitie ;-)"
Sms verzonden 13:12, door biodiverse tuinier
"OK - goed bezig!"
Sms ontvangen 13:50, van biodivers vrouwke
"Met doos en al in kooi gezet, want poezen hadden interesse."
Sms ontvangen 14:49, van biodivers vrouwke
"Putterke is al beter - zat opeens uit de doos, en was zaadjes aan het eten"
Sms ontvangen 15:30, van biodivers vrouwke
"Wanneer kom je naar huis? Want putter wil er uit, fladdert al rond. Ook Vlaamse gaai in tuin."
Sms verzonden 15:46, door biodiverse tuinier
"Wow wat is dat daar allemaal! Zal vroege trein nemen. Maar mag putter al vrijlaten, indien te ongedurig"
Sms ontvangen 15:54, van biodivers vrouwke
"Zal wel wachten op jou. Gaai al weg hoor. Doek over kooi gegooid. Putter eet buikje vol."
Thuis 17:27, in de wintertuin
Het biodivers vrouwke neemt de putter uit de kooi, wat verrrassend vlot gaat. Ik vreesde al een panisch gefladder doorheen de parkietenkooi. Maar neen, het vrouwke opent verborgen achter het doek het deurtje en neemt in één beweging het Putterke vast. Gaaf! Die zou ringer moeten worden of zo.
Thuis 17:29, in de biodiverse tuin
Abonneren op:
Reacties (Atom)