maandag 11 november 2013

Tingeling

Vandaag hing ik de bel terug.  Sinds de werken aan de keuken was ie nog niet terug op zijn plaats geraakt. Maar nu wel.

Ik heb nog geprobeerd ‘em voor de gelegenheid wat op te blinken, maar dat is maar ten dele gelukt.
Toch mooi hé?  



En handig ook, want met zo’n grote tuin kan je je schor staan schreeuwen als je iemands aandacht wil, zo tot achter in de tuin.  Sinds we dat klokje in gebruik hebben hoeft dat niet meer.  Die toon draagt verder dan een stem, en is opvallender ook.

Die gewoonte bracht het biodivers vrouwke mee van bij haar thuis.  Daar heeft elk gezin zijn eigen bel, met zijn eigen karakteristieke klank.  Makkelijk is dat!  En wat blijkt nu, na zoveel jaar, klinkt er bij onze buren ook een bel.  Dus het maakt school.  Gelukkig heeft hun bel een andere klank, voller en luider ook. En ook hun manier van luiden is anders.  De kinderen vergissen zich niet.

Pavlov helpt ook.  We moeten maar die klepel bewegen en de kinderen krijgen al onmiddellijk zin in eten, of een snack.  Want de bel wordt het meeste gebruikt als er verzameld wordt voor het vieruurtje.  

Ons klokje is een oude deurbel.  Die vond ik ooit tijdens een wandeling in het Kluisbos.  Het lag, half verborgen onder het blad, weggesmeten in het bos.  Maar het nieuwsgierig kind dat ik toen was wou wel weten wat die roestige krul was, en dus trok ik het los.  En dat bleek een bladveer te zijn, met een mooi klokje er nog aan!  De veer was onbruikbaar geworden, maar het klokje kreeg na een grondige poetsbeurt een tweede leven bij ons - als deel van de kleine gezinstradities.

dinsdag 5 november 2013

Op het eerste gezicht - november


Afgelopen maand weer veel te weinig in de tuin bezig geweest.  Heb wel een bevriend tuinier aan een boel waterplanten geholpen.  En die kwamen van hier:


Verder was ik stillekesaan dit hier beu:


En hadden we met het biodivers gezinnetje nood aan zoiets:



Dus trokken we er enkele daagjes op uit.


Naar een streek waar kastelen oprijzen uit de rots;


Waar valleien geuren naar wijn;


Dorpjes 's nachts feeëriek verlicht zijn;

 
En daarbij de rivier vol kleur gieten; 

 
Waar vakwerk vakwerk is;


Waar schoon scheef ook niet lelijk is;


Waar beren wel prik lusten - en wij een apfelstrüdel, mét ijs; 


Dus nu kunnen we er weer even tegen.

Maar jij wou eigenlijk de op-het-eerste-gezicht foto van deze maand zien?  Wel, dat kan je
HIER.

zondag 13 oktober 2013

Beervelde - herfsteditie

Goed dat we vandaag niet zijn geweest, naar de tuindagen van Beervelde, want gieten dat het doet!  En waaien!   Vandaag zit ik lekker bij de open haard, en probeer ik via het internet te weten te komen, welke variëteit van¨Persicaria affinis we nu eigenlijk aangeschaft hebben.  Sakkerdesakker, dat we dat nu niet opgeschreven hebben hé!  Onbegrijpelijk.  Vooral omdat we er twintig exemplaren van vroegen.  De plantenverkoper moest nog een extra kistje tevoorschijn toveren, en tenslotte kon ie er maar negentien leveren.  Maar dat zal genoeg zijn.  Ze zullen aan de voet van de heg langs de oprit mogen pronken.


Persicaria affinis - maar welke variëteit?

Ik denk dat we te veel gefocust waren op die andere donkerrode Persicaria - een naar het schijnt 'nieuwe' variëteit van amplexicaulis, 'Blackfield' geheten.  Daar hebben we er drie van mee.



Persicaria amplexicaulis 'Blackfield'

Dat is nu echt waar we al jaren op zoek naar waren!  En is het nu niet daarvoor dat je naar een tuinbeurs gaat?  Om die planten in bloei te zien en te kunnen vergelijken?  En dan zeker te zijn dat je echt die meehebt met de juiste kleur (wat niet steeds het geval is als je iets via een tuinwinkel besteld :-/ )

En natuurlijk gingen we ook omdat we ons al eens willen laten verrassen.  Door bvb deze plant: een Cimicifuga heracleifolia.  Die viel ons onmiddellijk op door de ranke en heel hoge bloemen, die zelfs met deze lage najaar temperatuur er nog in slaagde insecten aan te trekken!  Het schijnt een trage groeier te zijn, maar eens ie die bloeistengels van wel twee meter gaat maken, zal dat nogal een show worden, in het najaar!

Verder kochten we nog enkele Gaura's, en twee leuke Salvia's: de zachtgekleurde 'Mauve' en de tweekleurige 'Dysons joy'. We gaan die deze winter nog binnenhouden, en dan hopen dat ze de volgende jaren niet kapotvriezen, wanneer we ze uitplanten.  Maar het biodivers vrouwke heeft er al een goed plekje voor in gedachten, tegen een warm muurtje op het zuiden gericht. 

Bij de bloembollenverkopers werd gespeurd naar Tulipa turkestanica en Tulipa tarda voor op het groendak van het tuinhuis, Boerenkrokus en Saffraankrokus voor verwildering in het hooilandje, Dichtersnarcis en Kievitseitjes voor in het vochtige hooilandje beneden in de tuin.

En natuurlijk konden we de stand van Aldo met zijn orchideeën niet voorbij, zonder dat daar weer een nieuwe aankoop van kwam!  Deze keer een Cymbidium formosanum.  Ik hoop er binnenkort foto's van te kunnen tonen, want er zitten al enkele bloeistengels in. 

Maar onze grootste aankoop was er één van deze tuinmeubelfabrikant.  We gingen helemaal overstag voor een allerschattigste tweezit.  We spraken af dat dat meubel pas in maart moet geleverd worden, wat geen probleem is want we zagen ons deze winter toch niet meer in de tuin zitten.  We hebben wel een uurtje staan dubben - maar nu weet ik tenminste al met zekerheid waar onze eindejaarspremie naar toe gaat - een hele opluchting is dat ;-)

dinsdag 1 oktober 2013

Op het eerste gezicht ... is het herfstig.


Heb ik dit weekend al de "op-het-eerste-gezicht" foto van oktober gemaakt (foto zelf: HIER klikken).  En dan viel me op dat er in het hooilandje zo in de herfst niet veel meer te beleven valt.  Maar wat wil je - alles is dan afgemaaid. 

Dus keek ik eens rond in de al ietwat herfstige tuin.
Wat bloeit er eigenlijk nu dat vorige maand nog geen bloemen gaf?
 
Nu vond ik toch eigenlijk niet al te veel typische herfstbloeiers. 
Daar moeten we toch eens iets aan doen.
 
Niet dat er geen zijn.  of dat er niks meer bloeit ...
 
 
 
Ik zag toch Herfstijllozen in het gras;

 
 
Een groepje Cyclamen onder de krulhazelaar;

 

 Verder trokken de Japanse anemonen mijn aandacht;

 

 En de Perovskia.  Dat lijkt wel Lavendel, dat blauw!



Onze nieuwe aanwinst, een mooi rode Duizendknoop doet het nog heel goed!



En ook de Heemst weet niet van ophouden.  Zijn verwanten Kaasjeskruid en Struikmalva ook niet.  Tiens, heb ik daar nu geen foto van?
 
We moeten trouwens niet ver lopen voor wat kleur, want ook op het terras staat er nog één en ander in bloei.


 
Een mooie rode Dahlia, met donkerrood blad,
 
 
 
Een flamboyante Bougainvillea,
 
 
 
En de potten met het vrouwkes keuze aan eenjarigen.  Dit jaar opvallend geel-blauw-rood!

Dus toch nog heel wat kleur ... ben gerustgesteld ;-)
 

zaterdag 28 september 2013

’t Is er aan te zien


“’t Is er aan te zien hé?”

“Wat is er te zien – en aan wat?” vroeg ze, want ze keek niet in dezelfde richting als ik.

We zaten in de tuin, rustig nippend van de koffie, want het was tijd voor het vieruurtje.

Ik knikte in de goeie richting.

“’t is er aan te zien dat ze groot worden. Ik denk trouwens dat er geen één op gegaan is deze zomer.”

“hmm” humde ze instemmend. 

“Ik vraag me af wat ik moet doen.”

“Hoezo? Wat bedoel je?”

“Wel, ik heb er al een nieuwe vloer in moeten steken twee jaar geleden. 
En van de trap is er een tree los.”

“Misschien tijd om af te breken?” opperde ze.

Zonde van al dat werk, dacht ik.

“Misschien komen er binnen enkele jaren al kleinkinderen?”, probeerde ik.

“Als je daar gaat op wachten … tegen dat die groot genoeg zijn is het helemaal rot.”

“hmm” bromde ik, niet helemaal overtuigd.

“En trouwens, dat is helemaal niet zeker dat ze snel aan kinderen gaan beginnen.”

“Ik hoop het”, zei ik instemmend, want ik voel me eerlijk gezegd te jong om al opa te worden.

“Je wil nog geen opa zijn hé?”, zei ze lachend.

“En jij oma”, repliceerde ik. “Of omi, want misschien willen ze bij haar wel oma en opa heten, of wil jij bomma zijn?

“Nee hoor, Omi is leuk. Dan ben jij Opi.”

Ik nam nog een koekje, en de gedachten vlinderden even rond, als vonden ze even geen nieuwe nectarbron om zich aan te voeden.

“Maar wat doe ik er nu mee? Binnen twee jaar is het weer open tuin.”

“Dus?”, vroeg ze afwachtend.

“Wel, dan komen er weer kinderen in de tuin. Dan is dat toch leuk als dat bruikbaar zou zijn?”

“Dan zorg je er toch gewoon voor dat het veilig is.”

“Tuurlijk. En dan knip ik er ook een gat in. Want zo kan er niemand meer door.”



maandag 23 september 2013

Macho


 

 


Ik zag ‘em op weg naar boven,
en vroeg word je dat niet moe?
Te klauteren tot in het lover,
wat zoek je daar hoog in ‘t groen?
 
En is dat niet te steil tot steiler?
Ik zocht me toch een lift.
Of zo een geschikt klimijzer?
Is dit niet wat geschift?

Nee, ik ben fan van het vrije klimmen,
zonder zit me in het bloed.
Geen musketon nodig om te winnen,
zonder klaut’ren doet me goed.

 Ik begon met een margrietje,
van wortel tot de knop.
Daarna op een rietje.
Nu wil ik naar de top.
 
Olympos, Lhotse en Kiliman-jaro,
Pollux en Piz berni-ni,
Dufour, El muerto, (o zo macho!)
Staan toch op mijn lijstje, ni?
 
Ook op Matterhorn of op Eiger,
daar wil ik nog eens staan.
Dat zijn pas de echte hijgers.
Je waant je bij de maan.
 
Ik ga voor de ijle hoge luchten,
voor het stijgen zonder touw.
Maar nu nog wat kreunen en wat zuchten,
want er wacht me een Jungfrau.
 
Eén met mooie, slanke dijen,
en met zin in pollenmeel.
Dan wil ik er mee vrijen,
hoog, - maar ook heel veel.
 
 
 

Oedemera nobilis
Fraaie schijnbok
De biodiverse tuinier