Plant van de maand - maart

Het viel me al op dat ik in het voorjaar eerder aangetrokken word door gele bloemen, en later door blauwe. Misschien heeft het er iets mee te maken dat ik na een miezerige winter snak naar zonlicht.

Daarom ging mijn voorkeur voor de plant van de maand naar gele bloemen. Aanvankelijk koos ik de Gele kornoelje, maar Natuurlijk-rijk was me voor ;-)
Dus stel ik een andere vroegbloeier voor. Het is de Wilde narcis, het van postuur kleiner uitgevallen en wilde verwantje van de klassieke trompetnarcis.

Maar wat deze plant aan postuur inboet, compenseert ie dubbel door zijn bevalligheid. Waar de trompetnarcis staat te toeteren in een schel en schreeuwerig geel, baden de Wilde narcisjes in een zacht, haast crèmekleurig geel.

Ik bracht mijn exemplaren mee van een wandeling in een nabijgelegen bos. De bolletjes waren er door een nogal heftige exploitatiemachine aan de oppervlakte geduwd en lagen er amechtig te snakken naar grond en vocht. Ik weet het, ik had ze ter plaatse terug in de grond moeten duwen (want ik ook deed met de meeste), maar ik kon het niet laten er een vijftal toch mee te brengen naar mijn tuin. En ze doen het er goed. Het is al een mooi toefje geworden.

Ze bloeien elk jaar enkele weken vroeger dan de trompetnarcissen. Op dit ogenblik zelfs samen met de Sneeuwklokjes en Krokusjes.

Vliegmu!s

In de aanloop naar de ecotuindagen van Velt heb ik nog een groot werk aangevat. Dat houdt in dat er weer veel met kruiwagens heen en weer geseuld wordt, volgeladen met of grond, of stabilisé, compost of kasseistenen. Het is nog niet zo erg als bij de eigenwijze tuinier, maar ik hoop dat de modderige paadjes zich nog kunnen herstellen tegen zondag 7 juni. Want dan stellen we onze tuin open.

Maar al die modder en kluiten grond trekken blijkbaar toch de aandacht. Terwijl ik zo aan ’t scheppen en graven was, zag ik af en toe een beweging vanuit mijn ooghoek. Iets klein en springerig dat telkens verdween als ik er op trachtte scherp te stellen (ja – de ogen gaan wat achteruit. Het was al wazig in de verte, maar helaas nu ook al op de kortere afstanden).

Eerst dacht ik aan de muis, die ik met mijn gegraaf en grondverzet dakloos gemaakt had. Want één van de zaken die ik had moeten doen, was een oude hoop verhakseld hout verplaatsen naar de compostbak. En daar had ik een veldmuizennest mee vernield. Opmerkelijk trouwens dat zo’n veldmuis ook wel met zijn tijd meegaat. Nauwelijks strootjes en blaadjes in de constructie, maar wel plastic draadjes verweven met een soort pluche die men in de voering van ouderwetse peignoirs kan vinden – uit de tijd dat fleece nog niet bestond.

Het zenuwachtige gespring bleef echter duren, en omdat ik er eigenlijk weinig aandacht aan besteedde, werd het diertje steeds vrijmoediger en daardoor kreeg ik het plots wel goed in beeld. Het was een Winterkoninkje!

En vermits ik er nog nooit in geslaagd was om er ééntje in mijn tuin te fotograferen (dat heen-en-weer gehop! Die onnavolgbare snelheid! frusterende onscherpten!), leek het me een uitgelezen moment om even de spade te verruilen voor het fototoestel.

En met goed gevolg

Het was duidelijk op zoek naar iets - of beter naar ietsjes, want overal werd er gepookt en gepikt en werden er kleine dingelsjes, wellicht kleine beestjes, larfjes, spinnetjes, pissebedjes en zo uit de rulle kluiten grond geprikt en fluks naar binnen gewerkt.

 Soms nam ie bij al dat gespeur plots een hoge positie in, terug in de haag.

En soms nam ie een vliegende start en werd ie een seconde lang een wazige streep, als was ie de roadrunner zelve. bip bip.

Heerlijk vogeltje. Ik noem 'em Vliegmu!s.

Maar wat me nog het meest frappeert, is dat uitroepteken van een staartje. Zo'n franke streep!

Grote vogels

Blijkbaar mag ik toch wel blij zijn dat er in mijn tuin niet te veel grote vogels geteld werden ;-)

Plant van de maand

Er zijn zo van die bloggers, die er altijd in slagen om hun mede-bloggers mee te sleuren in één of ander leuk idee. Dit keer kwam Natuurlijk-Rijk met een reuze ideetje op de proppen - en met de vraag of we allemaal wilden meedoen. Niet dat diene mens met een tekort aan ideetjes kampt of zo, zeker niet. Doorgaans borrelt dat daar de ganse tijd van ideetjes, op zijne blog. Maar goed, het leuke ideetje was elke maand een berichtje te wijden aan wat jij (ik dus) als "plant van de maand" zou kiezen. En dat als tegengif tegen de alomtegenwoordige banaalheid (is dit een woord?) van de doorsnee soortsamenstelling in tuinen.

Wel, in januari en februari is de plant van de maand voor mij het Kraailook. En waarom?

Dat sprietelige plantje slaagt er toch maar in tijdens de wintermaanden het hooilandje volledig te domineren met zijn iele pijpjes.

IJs noch kou kan het deren. Trots staat ie daar rechtop terwijl alle andere planten kreunen onder het winterse weder.

Tijdens de zomermaanden is dat anders. Dan zie je het niet staan tussen het gras, of het moest een exemplaar zijn dat zijn bloeistengel met de typische broedbolletjes hoog boven het groen uitsteekt.

Ja - voor mij is dit de plant van deze maand. Verre van banaal.

Hakhout heg

Het is weer zover. De wilde heg aan de straatkant werd deze winter eindelijk aangepakt. Het was geleden van de winter 2006-2007. Toen was de wilde heg ongeveer tien jaar oud en was het nodig ze in te korten. Toen waren dat allemaal nog jonge boompjes, grotendeels éénstammig, maar toch al zeven meter hoog - zo van die lange zwiepers. Maar door ze allemaal tot een dertig tot veertig cm boven de grond af te zagen, zijn het meerstammige struiken geworden - hakhout.

Alhoewel dat ik de wilde heg sindsdien wel af en toe wat ingekort heb, is een echte hakhoutkap niet meer uitgevoerd. Maar nu was het hoog nodig. Eén en ander is weer veel te hoog en te breed geworden.

Nu is die hakhoutkap op zich niet zo erg. Al die planten lopen wel weer uit in de lente. De vogeltjes vinden het natuurlijk niet zo leuk , maar ik hou er wel wat brandhout aan over. 

En alle fijnere takjes werden verhakseld door de werkmannen van de gemeente en nu heb ik weer een mooie voorraad houtige mulch. En ik vind het ook wel een leuk winterwerk, al dat gesnoei en gehak.

Maar wat wel erger is, is dat ik nu de gevolgen draag van een uitgestelde beslissing. Toen ik in 2006-2007 die eerste hakhoutkap uitvoerde, was het de bedoeling één boom uit te kiezen die verder mocht uitgroeien. Helaas was ik toen aan het twijfelen gegaan en heb ik twee bomen laten staan. Mijn eerste keus was een kaarsrechte Haagbeuk (dat is de rechtse van de twee hoge bomen op de eerste en onderstaande foto), en de boom die toen tevens is blijven staan is een Zomereik (de linkse hoge).

En zoveel jaar later heb ik daar spijt van. Want nu hinderen de kronen van die twee bomen elkaar en moet ik toch de zaag bovenhalen ... en ditmaal niet om een dun boompje, maar al een serieuzer exemplaar om te leggen... En nu heb ik daar toch wel een dubbel gevoel bij ...

Positief gescan

Op nieuwjaarsdag komen we allemaal nog eens bijeen, de familie. En dat is dan iets ruimer dan alleen ons gezin en de grootouders, waar we meestal al één van de feesten doorbrachten.
Nee, alle tantes, nonkels en hun kinderen en kleinkinderen. Vaste prik - elke eerste dag van 't jaar.

Het is al een hele bende - meerdere tientallen eigenlijk. En dan is dat een getater en gekwebbel van jewelste. Want er moet heel wat verteld worden, en dat op nauwelijks enkele uurtjes tijd. 

Het is ook het moment dat de petekindjes hun nieuwjaarsbrief voorlezen aan de peter of meter (een typisch Vlaams fenomeen, zo schijnt), dat verlovingen of het gaan samenwonen of nog een kindje in aantocht bekend gemaakt worden. Het wordt allemaal met enthousiaste aandacht aanhoord en aanschouwd. Ook een nieuw lief kan geshowd worden, of een andere nieuwe gadget, zoals de nieuwste smartpheune, tablèèt of fototrekkermasjien. Alles passeert de revue.

En zo kwam een neef van me af met een heel interessant speelgoedje. Die neef van me (minne kozen, zeggen we daar dan in 't West-fluts - maar dat moet vreemd klinken voor mensen van boven de Moerdijk), wel die is nogal technisch aangelegd. En die was al lange tijd aan het broeden op een manier om snel diapositieven te scannen. Want wij stammen natuurlijk nog uit het pre-digitale tijdperk, dus we hebben allemaal wel een kast met wat dozen dialaders in huis. En ook een diaprojector waar je nog nauwelijks lampjes voor vindt.
Trouwens, analoog - dat staat volgens Dochter gelijk met het tijdperk der Dino's (Neen - papa heeft die niet persoonlijk gekend, OK? Kunt ge er nu over ophouden?).

Maar goed - ik weid uit (dat heb je met die oude garde). Die neef testte dus allerhande gadgets uit. Goedkope scannners voor dia's, dure flatbedscanners met speciale houders voor diapositieven, tubussen om op je fototoestel te plaatsen waarmee je je dia's kan fotograferen ...

Geen enkel voldeed. Ofwel was de kwaliteit niet goed en kon je nauwelijks iets regelen, ofwel was de kwaliteit wel goed maar de techniek frustrerend traag, ofwel was het rap genoeg maar moest je 'kweet niet hoeveel tijd steken in post-fotobewerking.  

Dus sloeg ie zelf aan het knutselen. Een diaprojector werd ontdaan van zijn lenzen en een matglazen plaatje verving het scherm waarop de dia geprojecteerd werd. Het eigen digitale toestel (met alle mogelijkheden om met kleurbalans, picture style en dies meer naar wens te regelen) werd gebruikt om de dia te digitaliseren. 

Fijn gevonden, maar het strafste komt nog. Hij knutselde dit leuke doosje ineen. En dit leuke doosje zorgt er voor dat je niet zelf de dia moet verplaatsen en dan op de sluiterknop van de camera moet drukken - eindeloos veel diapositieven lang.

Nee, dit doosje doet dat voor jou. Het zegt aan de diaprojector om de volgende dia voor te schuiven, vraagt dan vriendelijk aan je camera om scherp te stellen en beveelt 'em vervolgens om een foto te nemen. Waarop daarna de cyclus herbegint. En de snelheid! En de kwaliteit!

Waarop minne kozen plots in mijn ogen het statuut van heilige verkreeg. Moh vint toch! Dat dit nog niet gecommercialiseerd is!


Dus heb ik de laatste weekends enkele halve dagen zoet geweest om mijn diatheek en die van mijn ouders te digitaliseren. Blij dat ik was! En mijn ouders ook! Het was jaren geleden dat ze die beelden nog eens zagen. Tranen in de ogen.

En zo ontdekte ik nog enkele beelden in mijn eigen diatheek waarvan ik het al vreemd vond dat ik daar nooit een foto van zou getrokken hebben. Van het hooilandje in 1993 bijvoorbeeld- of de aanleg van de spiraalhaag of wilde heg in 1995. Dus heb ik die beelden snel toegevoegd aan de "tuinevolutie"-reeks. Waarmee deze weer wat vollediger is, met dank aan de kozen.

~~~~~~~~~~~

Den kozen stuurde nog een link na naar enkele filmpjes - dit is er ééntje van: