Betrapt!

Toch nog een klein voordeel aan alle water- en modderellende van de voorgaande week. 
In de prut die achtergebleven is in het kippenhok zag ik deze pootafdrukjes.

Is me na al die tijd opeens duidelijk waarom de voederautomaat van de kippen altijd zo snel leeg is!

frustrocoq

Daar kon ik nu eens niet mee lachen zie, dat die haan van de buren daar gewoon al dat voedsel van die kleine zangvogeltjes kwam opeten. De loebas! Zo tegen die kleintjes - kan ie wel!

Maar dat was dan niet op mij gerekend! Dat mag dan wel sierlijk zijn en schoon pluimen hebben en zo ... maar eten dat moet ie thuis doen, in zijn eigen kippenhok!

Daarom snel met een overschotje kippengaas even een cilindertje geplooid - en alle vogeleneten was prompt veilig gesteld. Met een gefrustreerde haan als gevolg.

Bovendien zaten de vogeltjes ook nog eens veilig ...

De ontmossingsbrigade

Iets wat ik nog nooit gedaan heb in mijn gazon is ontmost of zelfs maar geverticuteerd.

Nooit de noodzaak van ingezien. 

Ik geniet zelfs erg van de seizoen afhankelijke wisselingen in de samenstelling van mijn gazon.
Dat wisselt tussen gras, witte klaver en hondsdraf - en in de lente pinksterbloemen. Om beurten strijden ze om de overhand in het gazon, en 's winters is er veel mos. Niks mis mee.

Maar daar gaan deze meiden niet mee akkoord. Ik liet ze los op een stukje gazon, met dit als resultaat.

Zeventig liter mos.

... iemand?

Muizenhotel

"Hallo, met de biodiverse tuinier."

"Iii ii  iiiiiiii ii iiii i. Iii iii iii."

"Begrijp ik U goed? U wilt dat ik een hotel voor U bouw?"

"Iiii. Ii iiii iii iiiiiiii ii iiiiii iii iiiii i."

"U hebt goede referenties over mij? Dat is fijn. Betreffende ekologische tuinconstructies dan nog. En hoe had U dat hotel dan precies in gedachten?"

"Iiii. Ii iiiii ii iiiiiiiiiiiii iii iiii ii & iii iiii iiii i i iiiii."

"OK, moet te doen zijn. Ik noteer een stevige fundering, en kelderverdieping met veel opslagruimte. Smalle, ratbestendige ingangen en salamandervriendelijke kieren."

 "Iiii ii iiiiiiiiiiii iiiii iiiiii ii iiiii & iiii & iiiiii iii ii. Iii iiiiiiiiii iii iiiiii & iiiiiiiiii iiiii iiiii & iiii i."

"Goed. Daarop dan stevige gewelven met enkele geheime toegangen naar de opslagruimtes. Enkele ruimtes voor feestjes en schranspartijen - en het geheel uitgevoerd in een megalithische bouwtrant met licht megalomane inslag".

 "Iiiiiiiiii iiii ii iiiiiii iiiii iii iiiiiii ii. Iiii iiii iii iiiiiii ii."

"En op de bovenste verdieping plaats voor enkele gezellige lofts, met genoeg ruimte voor pluizige nestbouw.  - Genoteerd".

 "Iii iiii iiiiiiiii iii ii iiiiiiiiii iiii iiiii i. Iii iiii iii."

"U wilt dat de lofts opgaan in de groene omgeving? Beetje zoals een half in de jungle verzonken precolumbiaanse inca-piramide? Ik heb alles wat U nodig hebt! In gegarandeerd mosvriendelijk materiaal".

"Iii ii ii!"

"Maar dan wel regenbestendig? Kan voor gezorgd worden."

Eendenjacht

Hola, dit is precies wel een leuke tuin.

Met zo'n schattig ploetervijvertje

Waarin ik me uitgebreid kan bewonderen. Want ben ik geen prachtige eend?

Hola - wat ploetert daar in ons drinkwater?

Daar komt mijn tijgergevoel van naar boven

freeze!

Als ik misschien luid snater gaat dat onguur kattenindividu wel weg!

... of lok ik er nog zo één. Pfff.

Ik doe alsof ik drink en dan ...

Schaakmat.

Een patstelling die een tijdje aanhield tot de eend het tenslotte waagde de vijver te verlaten.

Het laatste dat we hoorden was een paniekerig gesnater waarop we de eend in een wolk van pluimen zagen opstijgen.

 

Tuintijgers ... het zijn schurken.

Ze zijn er nog

Het was al heel lang geleden dat we er nog ééntje zagen in de biodiverse tuin, maar gisterennamiddag liep één van onze huistijgers, Bo, er gewoonweg mee binnen.

Het biodivers vrouwke was er weer als de pinken bij om het beestje uit haar klauwen te redden. Blijkbaar was het ongedeerd, want een uur later was het al uit de schoenendoos ontsnapt waar het muisje mocht bekomen van de schrik.

We vingen het makkelijk terug, het kleine ding, want het had zich in een hoek achter een bloempot verstopt. Het kreeg een noot tegen die tweede schrik. Dat vond ie wel lekker.

Maar toen viel me op dat het beestje toch wel een erg lange staart had voor een vermeende Bosmuis, en een bleek-rossige kleur ... en een erg wit buikje!

Volgens mij (en voorlopig bevestigd door het boekje) is het een Dwergmuis. Jaren geleden vond ik elk jaar wel ergens in de tuin in wat ruigtekruiden zo een bol nestje van deze soort. En bracht onze toenmalige kat er ook wel eens ééntje binnen. Maar omdat ik ze al jaren niet meer gezien had, vreesde ik al dat ze hier lokaal uitgestorven waren.

Maar niet dus. Ben ik heel blij mee. 

Knibbel-knabbel-knuisje ... wie knabbelt als een muisje?

In't hout zat een hongerig muisje

wat hield ie toch vast in zijn knuistje?

Dat kraakt als droog brood?

Maar neen! 't is een noot!

Die stapel's verdorie zijn huisje!

Limerick voor de dag van het gedicht 2014

Geïnspireerd door een leuke ontdekking toen ik hout ging halen voor de kachel ...
Het bosmuizenrestaurant in de houtstapelplek onder de okkernoot.

Misthoen

Het heeft toch iets statig, zoals dat fazantevrouwtje door de voortuin schrijdt.  Elke stap lijkt gewikt en gewogen te worden – de kans om door het schrijden ontdekt te worden wordt afgewogen tegen de kans om verderop voedsel te vinden.  Het lijkt traag te gaan, maar toch is ze plots verder, aan de rand van de wilde heg.  

Lawaaierige wandelaars stappen op enkele meters afstand voorbij, maar het hennetje lijkt geenszins verontrust.  Onbeweeglijk blijft ze staan, vertrouwend op haar schutkleur die, zo mag je wel stellen, voortreffelijk is.  Plots is ze - als mist - verdwenen in de heg, maar ik ben zeker dat ze niet weg is. Vermoedelijk is ze gewoon gaan liggen.  Geen kat die haar zo vindt!

De dag er na overweeg ik te gaan kijken, maar tenslotte doe ik het niet.  Laat dat beestje daar maar een goede slaapplek hebben, zo tussen de takjes en klimop.  Lekker rustig en ver van schietgrage venten.

Ploep.

Is dat nu normaal?
Vijf maand lang niks!! Ik begon al aan kippenpasteitjes te denken ;-)

En dan nu opeens - ploep:

Ondertussen op de voederplaats ...

En?

Waar zijn ze nu, al die vogelkes?

Daarnet zag ik ze nochtans - de vinkjes, keep, putter en de groenling.

en ook

merel, huismus, houtduif, tortel, staartmees en dat ander kleine ding

euh ...  heggemus? boomklever? koolmees ? nee - winterkoning!

en waar is ekster, spreeuw en appelvink,

lijster, roodborst of pimpeldink?

 *zucht* ... dit vind ik echt maar link.

Vind ik dit nu lekker?

Vind ik dit nu lekker? ... vraagt ze zich af,
want de noodzaak blijkt haar wat te ontgaan.

Mmm ... misschien is het toch wel ok.

Het is tenslotte toch voor een goed doel, niet?

Apodemus sylvaticus

Jonge bosmuis gepakt door de poes,

kreeg ik los met een heel goede smoes

Kon zonder een schram,

terug naar de mam.

Maar nu zit ons kat met de blues ...

Apodemus sylvaticus

Bosmuis

De biodiverse tuinier

Kattenmaand

Kattenmaand -  dat is toch februari?  Ja, maar dit jaar stond augustus wel in het teken van de poezen hier bij het biodiverse gezin.  Klinkt leuk, zal je denken - maar het begon wel met droevige gebeurtenis.  Poes is afgelopen maand overleden.  Moeshke, want zo was haar naam, is zestien jaar geworden.  Dat is net zo lang als wij hier wonen - want het biodivers Vrouwke kreeg Poes van Schoon zus voor haar verjaardag, het jaar dat we naar hier verhuisden.  Zestien jaar – dat is al een respectabele ouderdom voor een kat, en Moeshke werd dan ook al enkele jaren als een oud dametje behandeld – met respect en tederheid en vanuit het besef van een zekere broosheid. 

In haar laatste maand kreeg ze nog wat jeugdig geweld rond haar.  Toen de Schoon zus op verlof ging, kregen we haar kat op logies – amper vier maand oud, vol zotte levenslust, onderzoeksdrang en … luisterend naar de naam Moesh (We zijn blijkbaar niet erg origineel als het op kattenamen aankomt – in deze familie). 

Kleine Moesh, onze logée met de onderzoeksdrang die haar op de gekste plekken bracht

Onze oude kat bekeek het allemaal met een zekere gelatenheid.  Haar levenseinde kwam er aan, dat konden wij ook wel zien, en dat dolle gehuppel dat moest voor haar allemaal niet meer.  En dat einde kwam dan plots – haar lichaam gaf het gewoonweg op.  De laatste foto die we hebben is zelfs niet scherp.  Het toont haar in haar laatste maand – warrig, doof en met een lodderig oog. 

Dan toch liever deze foto - het lijkt wel een statieportret

We hebben haar een mooie laatste rustplek gegeven in de tuin. 
Onder de Okkernoot - waar ze in haar laatste zomer ook bij leven graag kwam rusten.

En een toevallige ontmoeting – het biodivers Vrouwke moest met de kleine Moush nog naar de dierenarts – bracht weer nieuw leven in ons huis.  Veel sneller dan de bedoeling was.  Bij de dierenarts zag ze een jonge ondermaatse poes uit het asiel – grijsgestreept en wakker en vol levenslust.  De dierenarts noemde haar al “champetterke”, want ze stapte rond als was het al van haar.  Zo klein en van niks en niemand schrik. 

Het biodivers Vrouwke was direct verloren en sleepte me mee naar het asiel.  En daar was ik ook verloren – maar dan voor de mama van dat champetterke.  Dus gingen we naar huis met twee, in plaats van één kat.  Nu ja, in gedachten, want we moesten er nog een week op wachten - inentingen en zo ...  Ze heten Toulouse en Bo.


Dus ik vrees wat voor de biodiversiteit in onze tuin, want twee zo’n roofdieren …  Eén voordeel is dat je wel een beeld krijgt van alle muisachtigen in de tuin.  Toen Moushke jong, en nog niet doof was, bracht ze geregeld een muis mee en zo wisten we op de duur wat er allemaal zat: huismuis, veldmuis, rosse woelmuis, dwergmuis, en wat spitsmuizen.  Ondertussen blijkt de kleine Bo al duchtig te oefenen op spinnen – ik denk dat ons huis deze winter spinnenvrij zal zijn.

~~~~~~~~~~~~~~

Behalve spinnenvrij zal ons huis ook beter geïsoleerd zijn.  In een poging wat te doen aan die kouwelijke voeten van ’t biodivers vrouwke vertoefde ik veel tijd in de kruipkelder, om daar tegen het plafond vloerisolatie aan te brengen.  Pfff – lastig werk (en ’t is helaas nog niet af …). 

En deden we ook nog iets in de tuin?  Eigenlijk niet.  Behalve wat hagen snoeien na ons verlof in het buitenland, wat invasieve soorten te lijf gaan en enkele verplichte rondritten met de grasmaaier deed ik vrij weinig.  Goudsbloemjam maken en bessen plukken voor confituur, een BBQ of twee, het biodivers vrouwke’s goed gerief schouwen, en wat foto’s maken van gefladder en van kleine beestjes…  veel meer zat er niet in. 

Of toch?  Ik maaide al wat hooiland en verzond enkele zaadpakketjes.  Daar zijn er trouwens nog van over! – dus als er liefhebbers zijn van Ratelaar of Bevernel … de voorraad slinkt!

En gelukkig was er toch nog iets te oogsten in de moestuin.  Ik had al gevreesd dat het dit jaar echt een ramp ging zijn.  Maar patatjes, courgette, boontjes, krulandijvie en de prei – ze deden het goed.  Kan ik niet zeggen van de rest: dit jaar geen pompoen, sla, dille of knolvenkel.  En maar heel weinig ajuin.

Maar de afgelopen maand was ook genieten – van alle bloemen in de tuin, van de rust, van de beestjes in de tuin – heerlijk weer was het toch? – ik hoop bij jullie ook.

En nu was ik deze blogpost eigenlijk begonnen omdat ik jullie hierop wou attent maken: de “op-het-eerste-gezicht” foto van deze maand – die kan je namelijk door HIER te klikken bekijken.