vrijdag 24 februari 2017

Mortise & Tenon

Sinds ik voor het eerst vertelde over de plannen om aan ons huis een overkapping te bouwen als wagenstalling (in de volksmond beter bekend als carport), is er heel wat tijd voorbij gegaan. En zoals dat wel meer is met mijn projecten, is dat geen verloren tijd, maar welbestede tijd. Tijd die gebruikt werd voor het uitkristalliseren van mijn losse gedachten en ideeën in concrete plannen.

En die concrete plannen omvatten mortises, en tenons en demi-bisaïgues en dies meer. Maar daarover later meer.

Ik had er me natuurlijk makkelijk vanaf kunnen maken door een zelfbouwpakket te bestellen of zo. Je ziet ze overal – die platdakige carport-kits. Sneller en wellicht ook goedkoper zou het geweest zijn – maar ook minder mooi ... en minder uitdaging. Maar ergens ontstond het hardnekkige idee een bouwsel op te trekken uit eikenhout. Want ik wou iets dat beter bij de woning paste, met een schuin dak en bedekt door dezelfde pannen. Iets met een vliering en zoldertje, dus dat zou al een zwaardere constructie worden. Geïnspireerd door wat ik op vakantie in de Dordogne zag wou ik bovendien iets dat ineen gestoken was op traditionele manier, met pen-gat verbindingen. Nauwelijks een vijs of stalen verbinding gebruiken – dat is de uitdaging. En het vrouwke mocht dan wel willen dat we dit ergens bestelden – ik wou dit zelf maken.

Plotseling slingerden er wat boeken over houtbewerking in huis rond, en bekeek ik tientallen filmpjes op youtube. Want je kan wel veel leren uit een boek, maar het zien doen is nog altijd meer verhelderend.

Maar hoe meer ik me verdiepte, hoe duidelijker het werd dat ik veel mankeer. Dus maakte ik een lijstje:

- Werkplek (voldoende ruimte om te werken – vlak en droog)
- Werktuigen (gespecialiseerd voor het bewerken van grote stukken hout)
- Instructies (boeken bestellen en filmpjes bekijken)
- Hout (droog eikenhout, van fors formaat)
- Tijd (want ik vreesde dat het niet snel zou gaan)
- Een stevige fundering (want met enkele betonblokjes zou ik er niet komen)

Ik ben natuurlijk met het laatste begonnen.



Na het verplaatsen van de varenborder was het tijd voor het uitgraven van een diepe sleuf voor de fundering, waarna ik met betonstenen een stevige muur kon optrekken, die daarna verstopt werd achter een mooiere gevelbakstenen laag. 



Maar eerst moest nog de fietsstalling afgebroken worden, alle uitgegraven grond uitgespreid waarna ik pas 3 ton 'Blanc de Provence' - dolomiet kon uitstorten. Het bestaande klinkerpad werd afgebroken, de stenen gepoetst en op elkaar gestapeld tot een nieuw paadje. Het muurtje waar de fietsstalling op stond moest tot de grond afgebroken worden. De meeste bakstenen werden proper gebikt - je weet nooit of ze ooit nog nuttig blijken te zijn. 

Je begrijpt dat ik nog weinig energie overhad om te bloggen vorig jaar ;-)



Het resultaat mocht er echter zijn. Een strak en vlak parkeervak waar twee wagens op passen, mooi na elkaar geplaatst. 


vrijdag 17 februari 2017

Grote blokken tijd

‘Oei – dat valt tegen, qua timing’ zuchtte ik vanuit mijn hoofdkussen.

Ze keek op  ‘Wat bedoel je? Ben je dan niet blij voor hen?’

‘Jawel – jawel, …’ zei ik vlug. ‘Dat is heel tof dat ze zo dicht bij komen wonen - maar ik heb zo nog mijn eigen project. En er gaat bij hun zo veel te doen zijn.'

‘Ik heb toch gezegd dat jouw timing niet realistisch was…’ zei ze schamper ‘Je zou er deze winter aan werken – en je hebt nauwelijks iets gedaan’.

‘… Tja – met de feesten en zo … Maar ik heb tenminste al mijn materiaal al besteld, niet? En een boel fimpjes bekeken op joetjoeb! Nu weet ik hoe ik dat moet doen.’ 

Ik had inderdaad uren gespendeerd aan het vinden – en bekijken -  van goede instructiefilmpjes. En het opzoeken van online winkels met de nodige werktuigen. En kan ik er toch niet aan doen dat die niks leveren gedurende de eindejaarsperiode, dacht ik zo.

‘Ok – maar wanneer gaat dat af zijn? Dat moet er tegen volgende winter wel zijn hé!’ Haar stem klonk in het duister extra vermanend.

Gelukkig heb ik een vrouwke dat wél realistisch kan plannen.  

‘Dat moet lukken… hoop ik toch. Want er is natuurlijk de tuin ook nog … en de open tuindag, … en ik zal toch ook eens moeten gaan helpen niet? Afbreken en zo … of puin afvoeren.’  

Ik was me al aan het indekken – mocht het allemaal nog trager gaan …

‘Ja natuurlijk – maar niet elk weekend hé. Anders raakt dat van ons nooit af.’

‘…’ Dat doembeeld bracht me even tot zwijgen.

‘En waarom moet dat nu eigenlijk op die manier?’ vroeg ze me nog maar eens.  ‘Kan je dat niet makkelijker ineen steken? En sneller?’.

‘Dat gaat gewoon veel mooier zijn zo’, zei ik vastberaden. ‘traditioneel – zoals op vakantie, in Frankrijk’, probeerde ik haar te paaien.

‘Ach wat – jij wil gewoon kunnen uitpakken. Kunnen zeggen dat ge dat helemaal zelf gemaakt hebt.’

Ik grijnsde slaperig.  Wat kent ze me toch goed – was mijn laatste gedachte.

Die nacht droomde ik dat ik grote blokken tijd kocht in een houthandel.

dinsdag 6 december 2016

Uitdaging

Soms moet je jezelf eens uitdagen.

Een tabouretje uit een boomstam zagen bijvoorbeeld - zou dat lukken?



Een stuk lindestam van 60-70 cm.



Eerst inkorten tot 50cm, met topvlak en bodemvlak mooi evenwijdig.


De zaagsneden uitzetten op de stam en bodemvlak.



En zagen maar - met een scherpe kettingzaag.



Het moeilijke is de ondiepe, dwarse "hartsteek", waarbij men niet te diep mag gaan. Het diepste stukje moest ik loskappen met een beitel.



Tenslotte is dit het resultaat. Nog ruw nu, maar het is de bedoeling nog te ontschorsen en de pootjes ronder te maken.



En dit hield ik er ook aan over: een driekantig kerstboompje in hout, en drie blokken voor in de houtkachel.
Passend voor de komende kerstsfeer ;-)



zaterdag 30 juli 2016

maandag 4 juli 2016

Trots

Ik ben zo trots.
Ze hebben het gehaald.
Het was niet makkelijk.
Want zwemmen is niet echt hun ding...
- alleen hun vorm al ...
Dus toch wel knap gedaan!
En dat op 105 dagen tijd!
Ze mogen dan nog kleintjes zijn,
en sommige wat krom of ziekjes.
Maar toch een hele prestatie!
Op een kwart van de eindmeet gingen ze zelfs kopje onder.
Maar ze zijn er geraakt.
Nu zitten ze eindelijk droog,
zo met zijn allen in
de pattatenbak.


Aardappelen Gloria

zaterdag 2 juli 2016

Werd Mrs. Lei opgevreten?

Van Heidi kreeg ik vorig jaar wat erwtjes toegestuurd. Die kreeg ik niet zo maar, maar omdat ik toen meedeed aan de zadenruil die georganiseerd werd door Natuurlijk-Rijk.

Er verkasten toen heel wat zaden naar diverse tuinen en ik kreeg er heel wat terug.

Niet alles werd gezaaid en van het gezaaide kwam niet alles even vlot op. En van wat op kwam werd er wellicht de helft opgesjmikkeld door sjlakken. Die waren op hun manier ook blij met de zadenruil.

Ik zaaide drie soorten erwtjes: Charmette, Mechelse krombek en Mrs. Lei.

Charmette 

Charmette groeit laag en geeft peultjes die erg strak rond de kleine tonvormige erwtjes zitten. Daardoor zijn ze moeilijker te doppen dan de andere soort die ik vandaag oogste. Alleen heb ik daar een probleem mee. Ik weet niet meer welke soort het is. Ik zaaide Mechelse krombek en Mrs Lei naast elkaar en vergat prompt welke waar. En de slakken vraten de kaartjes met de namen op. Eén van de twee rijtjes draagt door die vraatschade nauwelijks peultjes. Ik vrees dat het Mrs. Lei is. De andere gaf grote peulen die wijd rond de grote erwten zitten. Eén van de volgende dagen proef ik ze...
Wellicht morgen al.

 Vermoedelijk Mechelse krombek