maandag 6 april 2020

Onwezenlijk - deel 4

Week 4 / 30 maart - 5 april



Maandag: De week begon met een combinatie van goed en slecht familiaal nieuws.

Het goed nieuws is dat de startup firma van Jongste zoon een kleine subsidie kreeg. Het vrouwke en ik deden spontaan een gek vreugdedansje waardoor Puberdochter weer van plaatsvervangende schaamte zich een andere familie toewenste. Op zo een ogenblikken is ze heel blij met de quarantaine - dat niemand dit kon zien.
Maar we zijn blij dat zijn bedrijfje een financieel opstekertje kreeg, want zaken zullen de komende maanden niet best zijn.

Minder goed nieuws was dat Mams niet goed compatibel blijkt te zijn met gluten. Moet je daar op haar leeftijd nog achter komen. Paps deed direct een aankoop van mega-dure glutenvrije bloem. Vroeg hij me aan de foon naar de normale prijs van een brood, want dat kennen ze niet. Als je al zoals hen al meer dan veertig jaar je eigen brood bakt mis je dat referentiecijfer. Maar na herrekenen schat hij dat hij voor vijf euro een lekker volkoren glutenvrije broodje van een halve kilo kan bakken.
Afgesproken dat de rit om bloem voorlopig zijn laatste corona-trotserende winkeltocht was. En dat ik het winkelen zal overnemen.

Had ik onze vlag en de beertjes al getoond? De vlag hangt er voor Buurvrouw E. die in de ouderenzorg werkt maar vooral voor Buurvrouw A. Zij is nachtzuster en draait nu shifts van 14 uur bij de coronapatiënten op intensieve. En de beertjes zijn er voor de jacht.

 

Dinsdag: De intrede van knuffelkater Sapinoe bracht niet onmiddellijk het mooiste gedrag naar boven bij onze tuintijgers. Redelijk wat gesis en geblaas van hun zijde wat Sapinoe allemaal flegmatisch van zich af liet glijden. Geen greintje agressie van zijn kant - eerder een air van pure gelatenheid of eerder gewichtige desinteresse, ondersteund door 6kg buikige massa, meer dan het gewicht van onze twee tuintigresses samen.


Maar 's nachts houden we ze wel gescheiden. Ik wil niet het risico lopen midden in de nacht ruziënde katten te moeten gaan uiteen halen. Sapinoe mag bij ons op de bovenverdieping slapen, terwijl Bo en Toulouse zoals steeds beneden blijven. Blijkt nu dat die dikke kater een stevige ronk heeft. En midden in de nacht een hongertje.

Woensdag: Zoals steeds is er de tuin. Ik zag dat de blaartrekkende boterbloem, die ik ooit eens van weet-ik-veel-waar meebracht, zich uitbreidt.

 

Donderdag het wekelijkse winkeltochtje gemaakt. Er waren voor het eerst winkelende mensen met mondmaskers te zien. En aan de ingang stond een gel klaar om handen en de grepen van winkelkarretjes te ontsmetten. Volgens Mams kocht ik het glutenvrije producten rek leeg. Lichtjes overdreven - ze heeft het rek niet gezien.

Bij het binnenrijden van de straat viel me opnieuw weer ons krentenboompje op. Elke lente zorgt die weer voor een verwelkomende bloementuil. Je wordt er spontaan goedgemutst van.


Vrijdag: Het thuiswerk verloopt goed, ook deze week weer. Ik ben bezig inventarisatie formulieren in te bouwen in een app. Daarmee kunnen we, eens we weer buiten mogen, de kwaliteit van de Europese natuurstreefbeelden opvolgen. Dit kadert in een systeem van beheermonitoring dat opgezet wordt in Vlaanderen voor alle natuur- en bosbeheerders. Daarmee kunnen ze de vraag beantwoorden "help ik met mijn beheer de kwaliteit van de natuur vooruit?".

Ik kijk al uit naar morgen, om me weer de ganse dag te kunnen uitleven in de tuin. Ze beloven mooi weer, dus dat wordt genieten.


Zaterdag: Ik hield me al heel de week wat afzijdig van het nieuws, maar pik dan toch op de radio positievere geluiden op. Voorzichtig bemoedigend, zo zou ik de cijfers van deze week durven omschrijven.
De stijging van het aantal bezette bedden op intensieve is deze week niet verdubbeld, alhoewel we er niet ver van zaten. Wellicht is dat te wijten aan een belangrijk aantal genezen patiënten, maar helaas ook door een belangrijk aantal overledenen. Maar het aantal nieuwe besmettingen per dag stijgt niet meer - wat er op wijst dat de maatregelen van sociale afstand wel werken. Kwestie van volhouden nu.


Wellicht zal dat volhouden moeilijk worden met de Paasvakantie voor de deur. Iedereen wil natuurlijk graag weg.

Zondag: °°°Vandaag zijn we op reis vertrokken. Dochter is om vier uur 's ochtends aan de bus voor Italië afgezet voor de schooltrip samen met alle andere laatstejaars. Na het lang uitzwaaien reden we zelf fluks de snelweg op voor onze eigen kortvakantie naar het Noorden van Spanje. De muziekinstallatie werd afgestemd op vrolijke deuntjes, om de slaap uit het ochtendlijke hoofd te jagen. Frankrijk waren we in een flits doorheen. De snelweg lag helemaal vrij en leeg en we telden spelenderwijs slechts vijfenveertig tegenliggers. Aan de Spaanse grens verwelkomen beren ons met gejuich. Waren dat nu knuffelberen? Het volgende ogenblik zijn we al ter plaatse en stappen we in de kabelbaan naar de Picos de Europa. Vreemd genoeg heeft de kabine de vorm van een coronavirus.°°°

Met een schok word ik wakker en besef dat we het paasverlof helaas netjes thuis zullen doorbrengen. Gelukkig loopt de Naranjo niet weg. Maar het blijft nog eventjes een droom.


Maar weet je wat - volgende week neem ik toch een weekje verlof. Men belooft mooie dagen.

De tuin levert gelukkig ook weer mooie beelden op - Er fliefloteren al vlinders in het lentezonnetje. Natuurlijk citroentje, maar ook boomblauwtje, oranjetipje en dagpauwoog. En vandaag een eerste klein koolwitje gezien, genietend van de spierstruik.


In de moestuin wordt nog enkele veldjes omgevorkt en zijn de ajuintjes geplant. Natuurlijk is daar op de foto's weinig van te zien.

 

De hele tijd zoemt er vanalles rond me. De vele insecten vallen op vandaag, wat me eventjes verleidt tot een kleine tuinsafari met de macrolens in de aanslag.

tweekleurige zandbij?

rosse metselbij

gewone wolzwever


Natuurlijk wil ik weer afsluiten met een bloemlezing van van tinternet geplukte corona-memes.

Eentje voor de liefhebbers van gezondheidstips;


eentje voor degenen die de regeltjes verwarrend vinden;


eentje voor wie een rode neus ontwikkeld;


eentje voor degenen die hun prioriteiten verkeerd leggen;


eentje voor wie droomt op reis te gaan;


eentje voor de scheefpoepers;


en om af te sluiten - eentje om al na te denken over - wat er na;


Volhouden en hou het gezond!


dinsdag 31 maart 2020

Strooibus

Zondag waaide het weer heftig in de tuin.


Nu begrijp ik waarom die voedersilo soms zo snel leeg is ...


maandag 30 maart 2020

Onwezenlijk - deel 3

week 3 / 23-29 maart

Maandag: Jongste zoon zit als alleenstaande nu al enkele weken alleen thuis. Hij heeft tijdens de werkdagen wel veel online-contact met de drie anderen in zijn bedrijfje, want ze werken nauw samen aan een game. Maar hij begint zich wel eenzaam te voelen, zelfs met knuffelkat Sapinoe valt het zwaar - zo nauwelijks iemand te zien. De onbekenden-op-anderhave-meter-afstand die je tegenkomt tijdens een wandelingetje of boodschaptochtje kan die leemte toch niet opvullen. We zitten erg met hem in en stellen voor om tijdelijk terug bij ons in te trekken. De eventuele problemen tussen knuffelkat en onze twee tuintijgers lossen we wel op.

 

De natuur reageert op haar eigen rechtlijnige manier. De mens maakt plaats? - hier zijn we terug. In Venetië is het water glashelder en zie je vissen zwemmen, en de dolfijnen zwemmen er langs de kades. De eenden beginnen er te broeden in de stad, nu het er zo rustig is. In chili loopt een poema de kalme stad binnen en bij ons genieten ook de wolven van de rust. Binnenkort zullen er wel cijfers binnenkomen over de verbeterde luchtkwaliteit.

Dinsdag: Voor de tweede dag op een rij hoopvolle cijfers in het nieuws. De beruchte groeicurve begint af te buigen. Wellicht zijn de inspanningen die door iedereen geleverd worden niet voor niets, en heeft België toch de goede keuzes gemaakt.

Woensdag: Vergeet het goede nieuws - die curve blijft koppig stijgen en het dodenaantal ook. Het dipje in de cijfers was te wijten aan verminderde doorstroming van de cijfers door het weekend. Je begint je aan elke strohalm vast te klampen.

Ik besluit om eventjes het nieuws te laten voor wat het is.

In de tuin staan pareltjes te schitteren - laten we ons daarop concentreren.

 

Ik moet dringend werk maken van de moestuin. Laat ik beginnen met het moestuinplan.

Vrijdag: Volgens modellen verwacht men de piek van de curve begin april. Onze zorgverleners staan nu al onder zware druk. Ik vrees het ergste. In de Knack verschijnt een artikel over de zelfweerleggende voorspelling. Daarin wordt ook het beeld geschetst van de lawine die op hen af komt. Ook vandaag zijn er nog steeds mensen die naar de rollende sneeuwbal kijken en zeggen - die is toch zo groot niet? En daardoor niet de maatregelen volgen.

Zaterdag: In de namiddag haal ik Jongste zoon op. De beslissing is gevallen toen het voor hem duidelijk werd dat de quarantainemaatregelen nog weken gaan aanhouden. Het wordt een kleine verhuis - alle noodzakelijke dingen moeten mee. Gelukkig kan alles in de wagen. Het wordt een dichte stapeling van bureaustoel, pc, kleren, planten en Knuffelkat. Ons gezin groeit terug naar vier mensen, en van twee naar drie katten. Dat wordt weer wennen.

Op de snelweg naar Kortrijk tel ik twintig minuten lang de tegenliggers. Ik zag er maar vijf en veertig.

Zondag: Ik vlieg er in, in de moestuin. Er worden enkele veldjes omgespit en de eerste aardappels gepoot. Spijtig dat ik dat gisteren niet kon doen. Het is koud en winderig vandaag, maar toch doet werken in de tuin deugd.


's avonds kan ik het niet laten en lees ik toch nog wat op de media. Een verslag van spoedarts Natalie Eggermont raakt me vol. Shifts waar je maar één mondmasker voor krijgt, de onmacht, de druk, de woede om dwaze politieke beslissingen, om bedrijven die nog steeds niet toe gaan, de eenzaamheid die weegt...

Gecombineerd met de cijfers van vandaag zie ik de toekomst somber  tegemoet. Als die curve niet begint af te buigen gaan we een ramp tegemoet. Elke vijf tot zeven dagen verdubbelt het aantal opgenomen personen in de ziekenhuizen. Als ik het goed begrijp wordt dan binnen vijf à zeven dagen de capaciteit van de ziekenhuizen op intensieve overschreden en dan komen we in Italiaans scenario terecht. De ultieme horror, dat het medisch personeel dan moet overschakelen op een oorlogstriage is dan niet meer veraf.

Onbegrijpelijk dat je dan nog moet horen dat er een café is in Borgerhout die stiekem opent, en dat in Ninove jongeren spelletjes spelen met de politie en er naar spuwen. Wat gaan we nog meemaken?
Zijn sommige mensen dan echt zo stom?

Morgen, maandag, post ik deze bedenkingen. Maar ik voeg er nog wat memes aan toe, want anders komen mijn lezers hier niet meer terug. Ik neig te veel naar zwartgalligheid. Het zal mijn realistische aard zijn.

Dus hier voor jullie van het internet geplukt:

Eentje voor de jeugd die het moeilijk heeft;


eentje voor wie de simpele regels nog niet snapt;


eentje voor wie zich afvraagt wat je met veel geld kan doen (en bij uitbreiding: wat dat geld nu nog op die belastingparadijzen doet?);


eentje voor de vettigaards;



eentje voor de believers;


en we eindigen weer met eentje voor de planeet.

Hou vol en hou het gezond!

woensdag 25 maart 2020

Onwezenlijk - deel 2

week 2 / 16-22 maart

Maandag: Dochter kreeg vandaag haar eerste schooltaken via Smartschool. Tegen 's avonds al lichte paniek dat er wel veel binnenkomt. Natuurlijk weten de leerkrachten niet van elkaar wat er gevraagd wordt ...

Dinsdag: vandaag kwam J. een nieuw raam plaatsen. Dat was eigenlijk al vorige week gepland, maar door het slechte weer uitgesteld tot nu. Ik had halvelings verwacht dat het niet zou doorgaan, wegens de Corona uitbraak, maar om half negen kwam een camionette de oprit opgereden.

Bij het begroeten werd al onmiddellijk duidelijk gemaakt dat we zo ver mogelijk van elkaar zouden blijven.

Het raam moest vervangen worden omdat dat enkele maanden gelden door een inbraak erg toegetakeld werd. Het ganse frame moest er uit, en een nieuw er in. Vier nieuwe vensters en een nieuw kader voor de deur waren ook nodig.



J. had zijn hulpje meegebracht, dus was het voor mij niet nodig om mee te helpen. Ik kon gewoon doorwerken, zij het dat ik naar boven verhuisde, in de warme bureaukamer.

Toen ik na afloop van de werken nog even met het hulpje stond te praten - over hoe het dagelijkse gezinsleven toch wel overhoop wordt gehaald door de Corona-maatregelen, bleek dat zijn vrouw in de zorg werkte. En in het plaatselijke ziekenhuis op de afdeling met jawel - de Corona patiënten. Op dat ogenblik besef je hoe dicht Corona opeens kan komen - slechts drie aanrakingen afstand.

's Avonds laat Schoonzus weten dat ze viavia weet dat België in lockdown gaat. Met dat nieuws was ze maar nipt voor de officiële aankondiging op televisie. Er waren al verschillende winkelketens die niet op onze regering gewacht hebben en zelf hun verantwoordelijkheid opnamen - deuren dicht.

Woensdag: Hoeveel keer heeft dochter al in het verleden niet gezegd "dat zij ook graag wil thuiswerken"? Zeker de helft van de keren dat één van ons thuis bleef, en zij 's morgens de bus op moest naar school. Maar nu het zo ver is valt dat precies toch tegen - dat thuiswerken. Ik denk dat ze toch wel het contact met de medestudenten mist, ondanks dat ze de ganse tijd digitaal met elkaar in contact staan.

Het nieuws dat er vanaf 's middags strengere maatregelen van kracht zijn ontketent en tweede hamsterrush op de winkels. De mensen snappen het echt niet. Ik wordt een beetje droevig van zoveel domheid.


's Avonds slaat mijn rug volledig in kramp. Ik besef dat ik mijn ergonomische bureaustoel en bureau op het werk mis. Drie dagen na elkaar op een slechte stoel aan de eettafel is niet goed. Ik moet dringend weer bewegen. Maar mijn wekelijkse zwembeurt kan nu ook niet meer. We besluiten terug meer yoga te doen.

Donderdag:
Lap - mijn rug speelde de ganse nacht op. Slecht geslapen - begin de dag met een sterke ontstekingsremmer, alhoewel dat niet goed is in coronatijden. Wat moeten mensen met echte fysieke problemen niet meemaken nu? Naar de dokter of kinesist gaan zit er nu niet echt in.



In de voormiddag eens snel "poolshoogte" gaan nemen in de Delhaize. Het vrouwke zei dat als er een rij zou staan dat ik moest terug komen en later nog eens proberen. Maar neen - nog nooit zo rustig gewinkeld. De kassiersters hadden allemaal handschoenen aan en een mondmasker voor. De rekken waren wel half-leeg. Dus er wordt wel meer gekocht dan anders. Geen hamsters gezien.

Ben haast boos geworden op Mams. Ze vertelde me aan de telefoon dat ze bij haar tuinman aangedrongen heeft om de plannen die hij voor de aanpassingen aan haar tuin gemaakt heeft te komen toelichten ... bij mijn ouders thuis ... binnen. Ik moest me echt inhouden. Snapt ze dan echt niet dat dit virus voor haar en Paps een heel reëel risico inhoudt? Net er voor had ze nog overtuigend gezegd dat ze de Corona toestand heel serieus neemt en dan vijf minuten later krijg je dat ... Zal ik het gewoon op de leeftijd steken? Maar ze begreep het uiteindelijk wel en heeft de tuinman opgebeld.
Maar ik maak me echt zorgen. Door haar conditie als osteoporose patiënt zijn al haar beenderen zo broos als wat. Ik zie haar bvb echt niet in het hospitaal op haar buik liggen. Dat redt ze geen twee dagen. Nu al krijgt ze soms nauwelijks lucht en vergaat ze in onbedaarlijke hoestbuien. 

Vrijdag:
De cijfers blijven maar omhoog gaan. De curve buigt nog niet af. Zorgelijk.

Weekend: toch een beetje balen omdat we eigenlijk met gans de familie voor Mams' verjaardag naar de studio 100 productie over Wereldoorlog '40-'45 hadden geboekt. Mams komt zo weinig buiten en had er erg naar uitgekeken.

Maar gelukkig is er zoals steeds de tuin.



Het snoeien van de appelbomen levert nog maar eens een hoop takken op. Ze worden bij de hoop op de braakliggende bouwgrond van buurman gesmeten. Ik hoop dat de gemeentearbeider nog mag komen met de hakselaar ... Volgende week moet ik eens bellen.



Het werken in de tuin doet goed. Mijn rug is weer in orde, dankzij het gevarieerde werk in de tuin, en we pikten de yoga weer op.
En we zijn niet de enigen ...

Op zondag wandelen we even tot bij mijn ouders. Natuurlijk is het eerste wat Mams zegt 'kom binnen', maar ik wimpel dat af en het wordt een gesprek aan de deur, vijf meter van elkaar. We kunnen er nog mee lachen - 'Ziet ons hier nu staan'.

We hebben een Whatsapp groepje met het vrouwkes familie - en daar worden de hele tijd keigrappige memes uitgewisseld. We lachen ons kriek bij sommige.  Een bloemlezing:
 
Eentje omdat de scholen dicht zijn - en iedereen zelf de kinderen moet bezig houden;
 
 
 
eentje voor de thuiswerkers - die te weinig beweging hebben;
 
 
 
enkele voor de hamsteraars;
 
 
 
eentje omdat de vakanties in het water vallen;
 
 
eentje omdat ge thuis moet blijven;
 

 
eentje omdat het voor sommige koppels moeilijk wordt - en er boetes zijn;
 
 
eentje omdat de kappers tenslotte ook toe moeten:
 
 
En tenslotte eentje voor de planeet.

 
 Hou vol en hou het gezond!

dinsdag 24 maart 2020

Bosanemoontjes


In onze tuin groeien er verschillende toefen bosanemoon. Ze zijn allemaal ontstaan uit wat wortelstokjes die ik van verschillende bossen verspreid over Vlaanderen meebracht. Het ging daarbij altijd over door dieren (everzwijnen) of bosbouwmachines boven gewoelde stukken, die - zo maakte ik mezelf wijs - het door uitdroging of bevriezing niet meer gingen redden. Na jaren zijn deze nauwelijks tien cm lange stukjes uitgegroeid tot tapijtjes van bijna een kwart vierkante meter. Snel gaat het inderdaad niet, maar het resultaat is prachtig!





Nu viel het me bij mijn dagelijkse rondgang op dat er toch wel wat verschil op zit in bladvorm, zo van de ene toef naar de andere gaande. Elke toef is eigenlijk één plant, ontstaan door het steeds verder groeien en delen van de wortelstok. Daardoor heeft elk toefje in onze tuin zo wat zijn eigen karakter. De ene bloeit al wat meer of vroeger dan de andere, of levert meer en iets grotere bloemen. Sommige zijn mooi wit, en andere hebben bloemen die wat rozig aanlopen.

De meeste hebben slanke deelblaadjes, en het blad is daardoor duidelijk slippig (foto's links). Maar er zijn er enkele bij met voller blad, waarbij de deelblaadjes elkaar raken of zelfs overlappen (foto rechtsboven).
En dan is er één exemplaar met hele smalle slippen, die haast alleen op het eind wat ingedeeld zijn (foto rechts-beneden).

Bosanemonen verspreiden zich trouwens niet alleen door de welbekende wortelstokjes. Ze maken eigenlijk best wel veel zaadjes, maar de vermeerdering door zaden wordt naar het schijnt niet zo veel waargenomen. Ik vermoed dat dat is omdat Bosanemoon in het bos meestal van die aaneengesloten en uitgestrekte tapijten vormt en kiemplantjes daartussen niet echt opvallend zijn.



Maar hier in de biodiverse tuin valt dat wel op! De laatste jaren vind ik her en der - en dan meestal nog niet in het bosje of langs wilde heg maar in het hooilandje of in het gazon - individuele bosanemoontjes. Soms wel vijf meter weg van een mogelijke moederplant. Ze staan er soms enkele jaren teer en ongezien te wezen maar eens ze, na enkele jaren, plots bloeien vallen ze erg op.

En als je je afvraagt wie er dan voor de verspreiding zorgde, dan verklap ik je slechts dat het een klein wezentje is...