AF! - of toch zo goed als ...

Ongelooflijk dat ik hier nog niet over geblogd heb, want mijn artisanaal bouwsel is officieel af verklaard. Eind vorig jaar heb ik de bevoegde overheidsdiensten het afwerken en in gebruik nemen van mijn carport met het gepaste papierwerk laten weten. Daar vroegen ze me elk jaar opnieuw om, met een ietwat dreigend schrijfsel waarin me op mijn bureaucratische plichten gewezen werd. Helaas moest ik telkens antwoorden dat het eigenhandig, en op artisanale wijze bouwen van de in stevig eikenhout uitgevoerde overkapping nog wat meer tijd in beslag ging nemen, en dat ze – samen met het biodivers vrouwke – nog wat geduld moesten oefenen. Ik kan begrijpen dat ze, in deze het-moet-steeds-sneller-wereld, niet echt konden begrijpen dat iemand zo lang kan doen over een simpele carport aan zijn huis. 

Maar dan zijn ze duidelijk nog niet komen kijken, want simpel kan je het bouwsel niet noemen.

Je herinnert je misschien mijn blogpost van alweer een jaar geleden, waarin ik gewag maakte van een schouderprobleem. Daardoor kon ik pas begin augustus het dak afwerken tot op het niveau van de kepers en de dakgootplank. 

Voor die laatste kon ik bij Houtman prachtige Kastanjehouten planken kopen. Twee cm dik maar wel ruim vier meter lang waren ze – en perfect recht. Ik heb er meteen nog wat extra van gekocht, want de eerlijkheid gelast me om te zeggen dat er toch nog wat werk aan de carport is, alvorens ie echt-echt-echt af is. 

Alhoewel onze wagens er al kunnen gestald worden, wil ik er nog enkele vloertjes in voorzien, als vliering. En er moet natuurlijk nog verlichting in komen, en stopcontacten. Want ik voel dat er onder dat dak nog veel zal geknutseld worden. En dan heb ik natuurlijk elektriciteit en licht nodig. 

 

Vorige zomer vees ik er dan de pannenlatjes er op, en bestelde een lading dakpannen. Samen met de jongste zoon legde ik het dak vol. We gebruiken een gehuurde materiaallift om de dakpannen omhoog te hijsen, want die allemaal via de ladder omhoog dragen zagen we niet zitten. Die materiaallift was een manueel te bedienen model, waarbij we met een “manivelleke” het lastplatform moesten omhoog draaien.

Ook die dakpannen leggen bleek weer meer tijd in te nemen dan ingeschat. Niet waar het de rechttoe-rechtaan gedeelten van het dak betreft, maar wel het afwerken van de hoekribben. En hoeveel pannen er daar niet inkruipen, in die schuine stukjes!

Enkele weken later, op een mistige dag, kwam dan de man met de dakgoot. Grappig was dat – als je ziet hoe een elf meter lange dakgoot centimeter na centimeter uit de camionette tevoorschijn schoof. Vooral omdat die camionette maar vijf meter lang is. Blijkbaar rolt dat gewoon van de rol – door een vouwmachine heen, die er origami-gewijs een corniche uit plooit. 

 

Nu ben ik nog bezig met het plaatsen van de steunbalken voor de twee vlierinkjes. Ik gebruik er de kepers voor die ik op overschot heb. Verder moeten de kastanjehouten planken voor de vlieringvloertjes nog allemaal glad geschuurd alvorens ze er definitief op mogen. 

De zeiltjes die nu tussen de poten hangen dienen om er ’s winters de mist uit te houden. De carport staat helaas in een ‘trekgat’, waarlangs tussen verschillende huizen mistige lucht van hoger op de heuvel neerdaalt naar het dorp. De poten van het bouwsel kunnen ’s ochtends echt kletsnat zijn. Maar door die zeiltjes blijven de wagens droog, wat de bedoeling van de carport was. Maar ’s zomers mogen die zeiltjes weg, want echt mooi kan je dat niet noemen.

Om het in gebruik nemen van de carport wat extra luister mee te geven, werd het ding volop in de kerstlichtjes getooid. Ik vond een 23m slinger met 1000 "warm white" led-lichtjes heel gepast.

Winterwerkje

Eén van de winterse tuinactiviteiten die ik het liefst doe is het jaarlijks snoeien van de braam.

Eigenlijk is dat niet om het werkje zelf, maar om de omstandigheden waarbij dat uitgevoerd wordt.

Onze braamstruik staat namelijk tegen een zonnige muur en ik kies altijd een zonnige winterse dag om dat klusje aan te vatten.

De combinatie van het winterse zonnetje in die beschutte hoek tussen het huis en de wintertuin, en het rustige tempo van het losknippen en verwijderen van de oude stengels heeft iets rustgevends - haast Zen wordt men er van. En het opbinden van de nieuwe stengels heeft dan weer iets kunstig.

Deze zondag was het zo ver. Het zonnetje was voor de tweede dag op een rij door de dikke mistlagen gebroken. Heerlijk. Op zaterdag doe ik tuinwerk waar lawaai bij wordt geproduceerd, want op zondag mag dat niet. Dus was dit klusje geschikt. Een snoeischaar hoor je niet van ver.

Na het wegknippen van alle oude stengels maak ik de nieuwe stengels los. Die worden tijdens hun groei met touwtjes rechtop gehouden. Ze zouden anders te veel doorbuigen of kraken ... of gewoon in de weg hangen van het vrouwke als ze in of uit de wintertuin komt. En meestal loopt dat slecht af voor de braamtakken. Het vrouwke kan onverbiddelijk zijn met de snoeischaar.

Dan ontwar ik de meterslange ranken en bind die die het dichtst bij de muur staat in een sierlijk bedoelde krul aan de muur.

Daar voorzag ik al jaren geleden om de 30 cm een horizontale inox-draad. Die hangen zo'n vijf cm van de muur af. Ik bind er de braamtakken met raffiatouwtjes aan vast. Een jaar later zijn die al wat verweerd en gaat het verwijderen van de oude takken vlot. Vlotter dan toen ik nog metalen binddraad gebruikte. En milieuvriendelijker ook.

Daarna volgen de andere takken tot ze allemaal stevig bevestigd zijn, lekker strak tegen de muur.
Dat wordt binnen enkele maanden weer een muur van bloesems en in augustus lekkere vruchten.

Ik kijk er al naar uit.

Veere

Onze tuin wordt om de twee jaar met plezier en enthousiasme opengesteld voor het publiek, maar we gaan met evenveel plezier en enthousiasme andere tuinen bezoeken. Vorig weekend ging het nationale tuinweekend door in Nederland. En we hadden in het tuinmagazine van het biodivers vrouwke een artikel gezien over Veere, wat ons aanspoorde om naar Zeeland af te zakken voor een rondje tuinkijken. 

Veere bleek een oer-hollands stadje te zijn, vol kleine huizen met prachtige voortuintjes en bloemrijke pareltjes verborgen achter oude tuinmuren. Omwald, met haventje en gelegen aan het Veerse meer is het tevens een aantrekkingspunt voor de pleziervaart en watersport. 

Je kon er vorig weekend tien tuinen bezoeken, verbonden door een uitgestippelde wandelroute. We kochten er een “passepartout” ticket en begonnen onze zoektocht naar het eerste tuintje in het centrum van het stadje. Op een pleintje dat door al die prachtige voortuintjes zelf al een te bezichtigen tuin leek, lieten we ons echter al bij het eerste koffiehuis verleiden tot een warme appelpunt – je bent nu eenmaal in Nederland of niet? 

Het eerste wat je opvalt in Veere zijn de stokrozen. Die hebben het stadje volkomen ingepalmd door zich onbeschaamd tegen elke gevelmuur uit te zaaien. Maar we vonden het prachtig, want dat riep onmiddellijk herinneringen op aan meer zuiderse vakanties.

Het eerste tuintje dat we aandeden was al direct in de roos! Mooie kleurrijke borders, enkele kleine bomen een serre en een hond die niet van plan was die dag te bewegen. Plus een pittoresk zicht op de kerk. Onder de vijgenboom wachtte een Eva op haar Adam. Het biodivers vrouwke betreurde dat ie er niet was. 

De tweede tuin was wellicht nog kleurrijker. Het vrouwke vond die het mooist. Goed gestructureerd, net genoeg zitplekjes en het gazon tot een minimum herleid. Het soort tuin waar je je oude dag ziet in doorbrengen. 

Tuin drie was wellicht de kleinste die we bezochten. Achter een forse muur verscholen vonden we een klein koer-tuintje waar er misschien evenveel planten in potten als in de volle grond stonden. 

Tuin vier was niet echt ons ding. Een beetje te klassiek van opbouw wellicht. Maar deze plant trok onze aandacht. Bleek spontaan uitgezaaid. Helaas kon de eigenaar ons de naam niet geven. 

De volgende tuin verraste door de zichtassen op de omgeving. Daardoor leek ie groter dan ie echt was. De borders waren er lekker wild en het lommerrijke hoekje onder de perelaars aantrekkelijk. 

Daarna verlieten we de kern en volgden de wandelroute nog naar twee grote tuinen, de ene landschappelijk open, met brede gazons en halfstamboomgaard en de andere met indrukwekkend brede bloemrijke borders. En daarna sloten we af met een korte maar prachtige wandeling langs de oude stadswallen, tot aan het haventje.

Zo’n bezoekje aan Veere is de moeite waard, zeker als er tuinen te bezoeken zijn. Maar ook zonder open tuinen blijft Veere een aangename en aantrekkelijke plek voor tuinliefhebbers. Zeker eens naar toe gaan!

Open maken, open stellen.

Oei ...

"Zo gaan de bezoekers niet makkelijk door kunnen, tijdens de ecotuindagen ... Daar moet er iets aan gebeuren" zei het biodivers vrouwke, terwijl ze enkele doornen uit haar haar plukte.

De test om langs de scheefgezakte roos te komen, was niet echt geslaagd.

Dus haalde ik de lange ladder, een hijsband, de kettingkatrol en een lang touw.

 

Het resultaat kunnen jullie vandaag en morgen komen bekijken... op de ecotuindagen van VELT. :-)